ΑΓΑΠΑ ΣΑ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΡΙΟ

Άνοιξε αυτό τον σύνδεσμο και καθώς θα το διαβάζεις να το ακούς. Να ξέρεις σε ποια ψυχολογική κατάσταση ήμουν όταν το έγραφα.

Σε σκεφτόμουν σε φανταζόμουν σα να κοιτούσα τα μάτια σου και όχι μια λευκή κόλλα. Τα ίδια θα σου έλεγα και αν σε είχα απέναντι μου.

Πίσω πόρτα.

Σου άφησα στην ζωή μου την πίσω πόρτα. Με το κλειδί από δίπλα για να μπαίνεις όποτε θέλεις. Καλά και όποτε σε θέλω εγώ. Σαν ένας επισκέπτης που έχω ανάγκη να τον δω.  Πάντα με έκανες να χαμογελάω καθώς σε έβλεπα στην οθόνη μου. μια υπενθύμιση της ύπαρξής σου εκεί έξω. Και ας μην σε πιάσω ποτέ, και ας μην σε δω αύριο. Μόνο εκείνο το εισερχόμενο

« ψυχή μου τι κάνεις;»

Είναι μια μικρή στιγμή λύτρωσης. Και στιγμιαίο χαμόγελο που όμως το χάνεις. Και ας το δημιουργείς εσύ. και ας είσαι ο υπεύθυνος. Ο μόνος που έχεις τον ευγενικό τρόπο να παίζεις με το μυαλό μου και ταυτόχρονα να κρατάω απόσταση για να μην ξανά πληγωθώ.

Θα φύγεις ξανά και θα έρθεις την ώρα που ο θεός θα ξέρει ότι σε χρειάζομαι. Χαίρομαι που σε έχω δει, σε έχω νιώσει, σε έχω ακούσει, και μην νομίζεις ότι είναι απλά ήχοι για να επικοινωνήσεις με κάποιον. Είναι για τον καθένα ότι θέλει να ακούσει. Και εγώ ακούω πίσω από τις λέξεις που διαλέγεις, τις ωραίες εκφράσεις που λες, απλά να κρατάω αυτό που έχω ανάγκη κάθε φορά να νιώσω.

 Μπαίνεις σαν επισκέπτης και αυτό γιατί ξέρω ότι έχεις μια στιγμή που θα πεις πρέπει να φύγω. Δεν ζητάω τίποτα από εσένα, και ίσως ζητάω τα πιο πολλά γιατι θέλω εσένα. Έτσι… γιατί έχω δικαίωμα να λέω τι θέλω. Χωρίς να σημαίνει ότι θα το πάρω. Σέβομαι εμένα για αυτό σε κοιτάω και σου μιλάω ξεκάθαρα. Δεν είμαι πια μικρή και δεν θέλω παραμύθια. Μια φωνή μόνο για μένα να μου λέει καληνύχτα θέλω.

  «Καληνύχτα Ιωάννα μου»

Ακροβατείς μέσα στα όρια του μυαλού μου , αλλά σε ένα σχοινί που έχω επιλέξει εγώ. Μέχρι εκεί που θέλω να σε αφήσω να πας. Ποτέ ξανά παραπάνω ή παρακάτω. Δούλεψε ταξίδεψε αγάπησε δώστα όλα εκεί που θες, αλλά εγώ θα σου έχω πάντα την πίσω πόρτα της προσωπικότητας μου ανοιχτή. Και είναι η πίσω γιατί όταν θα φεύγεις σαν τον κλέφτη δεν θα είμαι εκεί να σε δω. Θα έχω πάει στην μπροστινή να σε ξανα περιμένω.

 Αξίζει να αγαπάς, αξίζει να διαλέγεις όσους σε αγαπάνε, να τα δίνεις όλα κάθε μέρα κάθε λεπτό για εκείνο το μουτράκι που έχεις διαλέξει να σε συντροφεύει στην ζωή. Μαζί σου έχω μετρήσει ανάποδα μέρες ώρες μήνες αποστάσεις μέιλ μηνύματα ομιλίες φωτό ταξίδια αλλά πάντα ξεγλιστράς.

 Είναι η χαρά μου η τρέλα μου να σε βλέπω να σε ακούω η πιο γλυκιά μου σκέψη και η στιγμή της μέρας που είμαι μόνο δικιά σου. Για εκείνο το λεπτό που με κερδίζεις, για εκείνη την στιγμή που με διεκδικείς. Για το λεπτό που θα μπεις στον κόπο να γράψεις κάτι σε μένα.

Ταξίδεψε ελεύθερα μέσα στο σπίτι που λέγεται προσωπικότητα μου, πάρε ότι έχει ανάγκη, ελεύθερα, απλά όταν το κρατήσεις δώσε του ότι αξία θες εσύ και έχεις την ανάγκη να το κάνεις.  Όταν μείνεις στο πάτωμα και τα επεξεργαστείς απλά εκτίμησε τα σωστά. Κράτησε τα με προσοχή είναι εύθραυστα. Και αν σπασουν δεν ξανά κολλάνε.

Φεύγοντας αγαπητέ επισκέπτη, ότι κρατάς στα χέρια σου βάλε τα σε μια ωραία θήκη, το αμπαλάζ ξέρεις καμιά φορά βοηθά να μην δεις την ασχήμια αμέσως. Όταν τα έχεις ανάγκη άνοιξε τα και θα σου δώσουν χαρά. Έχω φυλάξει μέσα τους λόγια φιλιά ιστορίες εικόνες αγκαλιές βρισιές τσακωμούς ανάγκες επιθυμίες χωρισμούς ενώσεις και ότι θες διάλεξε το για να σε καλύψει συναισθηματικά και να συνεχίσεις το ταξίδι σου. Κρέμασε τα κλειδιά εκεί που τα είχα, και όταν θα ξανά χρειαστείς κάτι, έστω και ένα πεταχτό φιλί μόνο τότε χρησιμοποίησε τα.

Όσο μένεις μέσα μου πέρνα καλά και όταν φύγεις από την πίσω πόρτα να ξέρεις ότι θα σε περιμένω στην μπροστινή. 

IL PROGETTO BOTTIGLIA

   Θα σας γυρίσω μερικά χρόνια πίσω, όταν ήμουν 18 ετών και είχα περάσει στην σχολή Φυτικής Παραγωγής στην Θεσσαλονίκη. Τότε δεν ήταν από τις επιλογές μου, ούτε καν επιθυμία μου, και δεν ήξερα τι να κάνω. Μετά από 10 χρόνια, και την ορκωμοσία μου  η σχολή αυτή μου έδωσε τα μεγαλύτερα, πιο δύσκολα και σημαντικά μαθήματα. Και έναν Έρωτα που διαρκεί ακόμα. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος έχει στη ζωή του ένα σκοπό. Έναν λόγο που θα ξυπνάει το πρωί. Για εμένα είναι τα ποτήρια σου να είναι γεμάτα με καλό ποιοτικό ελληνικό  κρασί  και εκείνο το χαμόγελο που θα σου χαρίσει…

Είναι Σεπτέμβριος του 2005. Αποφασίζω να πάω να γραφτώ στην σχολή και αναρωτιέμαι τι θέλω εγώ παιδί θεωρητικής μέσα στα χωράφια και στα μαθηματικά. Ένιωθα άγχος μήπως αυτή η απόφαση να μείνω στην σχολή δεν μου πήγαινε. Έκλεισα τα μάτια και ευχήθηκα να βρω έναν τομέα που θα μου αρέσει για να κρατηθώ. Σαν κάποιος να με άκουσε  και μου έδειξε τον δρόμο για το αμπέλι, το πρώτο μάθημα κατεύθυνσης αμπελουργία, και το πρώτο και μοναδικό που με τράβηξε ως και σήμερα. Με όλα τα δύσκολα και τα εύκολα που κρύβει. Από την στιγμή που θα γίνει σταφύλι ως την στιγμή που θα μπεί στο ποτήρι. Για αυτό έκανα και δεύτερη σχολή γευσιγνωσίας οίνου . Όπου κατέχεις τον τίτλο του sommelier.

                           Κάνε like στο facebook page IL-Progetto-Bottiglia

Στα ελληνικά, ο οινοχόος είναι μια λέξη, ένα επάγγελμα και ένας τίτλος τιμής από την αρχαιότητα. Το να κρατάς στα χέρια σου, πόσο μάλλον να το δημιουργείς και να το σερβίρεις με σεβασμό, το αρχαιότερο αγαθό της χώρας μας είναι τιμή. Πήρα τα πτυχία που ήθελα, μάζεψα εμπειρίες από τρύγους σε Ελλάδα και εξωτερικό, γνώρισα από οινόφιλους μέχρι σπουδαία πρόσωπα, έφτασα να τα δοκιμάζω, γράφω, προτείνω, πουλάω, δημιουργώ, παρουσιάζω, και τώρα…  να τα ράβω. Ξεκινώ να ψάχνω τι θα κάνω που θα μου αρέσει και θα με γεμίζει τόσο όσο ένα μπουκάλι.

Φτάνουμε καλοκαίρι 2015. Βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη χωρίς δουλεία.  Ασχολούμαι περισσότερο με τα κοσμήματα μου stekia-pantou, νιώθω ότι ο κόσμος τα γνωρίζει καλύτερα, οι fashion bloggers ασχολούνται μαζί τους, αλλά κάτι άλλο θέλω να κάνω.  Και τότε, τρεις άνθρωποι χωρίς να το ξέρουν με έχουν βοηθήσει με απλές κουβέντες, που στην σωστή ώρα δέθηκαν και έγινα η σημερινή μου ιστορία.

Ο Λευτέρης Μοχιανάκης   όταν του είπα ότι έψαχνα δουλειά κάπου συγκεκριμένα, μου λέει δεν είσαι για εκεί thing out of the box. Μην με ρωτήσετε γιατί αλλά αυτή η ατάκα μου έμεινε μέσα μου και μάλλον δούλευε για πολύ καιρό. Ναι αλλά δεν με λές πιο είναι το box για να σκεφτώ από έξω του. Κανείς δεν θα στο πεί ή δεν θα στο δείξει. Μόνος σου θα το βρεις. Μια αναλαμπή και σπίθα μου έδωσε η Λία  που φόρεσε κόσμημά μου, και κρατούσε πάντα μια αδυναμία μου. Πρωτότυπες τσάντες. Ευγενική, όμορφη, ευτυχώς καθόλου καβαλημένη με οδήγησε μέσα από μια συζήτηση σε αυτό που πάντα μου άρεσε.  Την τελική σπίθα την έδωσε η Χριστίνα  Αλεξίου  που με την δουλειά της  και την εικόνα της με βοήθησε σαν σκέψη και τελικά έκανε και την εκτέλεση του ονείρου μου.

                                follow me on instagram il progetto bottiglia

  Έχουμε και λέμε. Ιωάννα μου τι σου αρέσει;

Μπουκάλια, ετικέτες, design, packaging, photoshooting, crazy ideas, τσάντες. Όλα μαζί τι κάνουν;  Τα βάζω κάτω, και βλέπω πως όλοι οι άνθρωποι με οδήγησαν στο να κάνω μικρά πρακτικά- αλήθεια λέω και βολικά- τσαντάκια σε μορφή μπουκαλιού. Αποφάσισα πως κάθε χρόνο θα είναι ένα μπουκάλι σε περιορισμένα – 100 κομμάτια- για να το έχουν όσοι θαυμάζουν τα πρωτότυπα αντικείμενα στην μόδα. Σε αυτό το κομμάτι θα ήθελα να ευχαριστήσω την επιχείρηση print fabric για την εκτύπωση, το ράψιμο και την υπομονή τους να με βοηθήσουν.  Όλες οι αδυναμίες μου μαζί δεν είναι τέλειο; Εύχομαι να είναι και να με στηρίξετε . Να το έχετε στο νου σας σαν δώρο, για τον εαυτό σας, γιατί  για όλο τον χειμώνα από αυτό θα ζω, θα βγάζω τα έξοδα του.

Ε μην μου πείτε πως δεν είχατε καταλάβει πως μου αρέσουν τα ιταλικά; Έκανα μαθήματα, και ήθελα κάτι πρωτότυπο για όνομα, οπότε σαν μικρό πρωτάκι σε αυτόν τον χώρο, έβαλα σαν όνομα το πρώτο βιβλίο ιταλικών μου.

                                  Για αυτό το ονόμασα Il_progetto_bottiglia

100 Μπουκάλια μπύρας λοιπόν, είναι το στοίχημα μου να γίνουν κομμάτι της ζωής σας. Είναι 20 cm ύψος και 9 cm πλάτος, και μπορούν να γίνουν θήκη γυαλιών,  θήκη κινητού, πορτοφόλι, εμένα με έχει καταβολέψει. Κινητό, κλειδιά, λεφτά, όλα μέσα  και πάω να μεθύσω τον κόσμο

Ελπίζω να σε έπεισα ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ό,τι σου λείπει δημιούργησε το. Η δημιουργία είναι θαύμα. Ό,τι δεν σου αρέσει, άλλαξε το. Μην περιμένεις να το αλλάξει ο άλλος. Θες να κάνεις ένα μαγαζί, θέλεις να κάνεις έναν οργανισμό, θες να γράψεις ένα βιβλίο, να σχεδιάσεις τσάντες. Κάν’ το, όποιο κι αν είναι το όνειρό σου. Μην κολλάς στα προβλήματα. Κι εγώ κόλλησα, κι εγώ φοβήθηκα. Μα τα όνειρα είναι για να πραγματοποιούνται. Κι έχω πολλά ακόμα να πραγματοποιήσω.

ΜΕΤΕΩΡΑ

μετέωρος... 
 ξέρεις πόσες φορές θα βρεθείς στον δρόμο της ζωής σου σε αυτήν την κατάσταση; Πόσα βράχια θα βρεις στο δρόμο σου; Λες ο Θεός να τα έκανε έτσι απλά; Χωρίς κόπο; Δεν πόνεσε, δεν κουράστηκε, δεν μάτωσε; Κοίταξε τα όμως... Αγέροχα στέκονται και εσύ μικρός μπροστά τους. Καμιά εικόνα όσο καλή και να είναι δεν θα σου δείξει την μαγεία τους. 
 Και εσύ, όταν θα ξ αποστάσεις σε μια άκρη τους, όταν βάλεις ένα σχέδιο ζωής μπροστά σου για να τα κατακτήσεις, όταν στην κορυφή τους μετά από θυσίες θα βρεθείς, ένα μην ξεχάσεις... Όσο ψηλά και να φτάσεις, όσο μαγική θέα και αν σου δίνει η κορυφή, αξία ίδια δεν θα έχει, αν δεν την μοιραστείς με κάποιον που θα σε έχει βοηθήσει στους κόπους και τα όνειρά σου. 

                                            Μετέωρα ... 

Μαγικό βουνό... σαν το κρασί... σαν τις κορυφές που κρύβεις μέσα σου. Μόνο με αγάπη θα μπορέσει κάποιος να τις δει. Δείξε στον εαυτό σου ό,τι καλό έχεις κάθε μέρα. Θα σε αγαπήσει ο κόσμος για αυτό το απλό που του δίνεις. Μην κρυφτείς σε κάποια κρυψώνα μυστική, νομίζοντας ότι κανείς δεν θα σε βρει. Αν κάποτε ξαποστάσεις απο την προσωπική σου μάχη, να θυμάσαι οτι η λέξη η δική μου που, μου δίνει δύναμη είναι το ΜΑΖΙ. Μπορεί να είναι η κατάρα που με δέρνει να βλέπω τους ανθρώπους πιο προσεκτικά, ακόμα και από ότι θέλουν να μου δείξουν οι ίδιοι. Λεπτομέρειες... Να ξερες τι αδυναμία τις έχω... Ολοκληρώνουν και φτιάχνουν μια εικόνα. Εκεί που ο φωτογράφος κρύβεται στο κλικ του, εγώ ψάχνω να δω ο ίδιος τι θέλει να πει. Τι κρύβει στην ψυχή του την ώρα που φυλακίζει το κάθε τι. 

                                  The Meteora Monasteries

by nikos arvanitidis photography


 Θέλω την ελευθερία των Μετεώρων, γιατί ξέρω οτι δύσκολα θα την ξανά βρω. Ξέρω όμως οτι η ζωή δεν περιφρονεί τους εραστές της. Ακόμα και αν είμαι τόσο κοντά στο να την χάσω, ότι και να μου δίνει το θαυμάζω. Κανένας δεν θα δει την ίδια θέα με τον άλλον απο τα Μετέωρα. Απλά εσύ κοίτα να βρείς κάποιον που η θέα του να μοιάζει πάνω απο το 50% με την δική σου. Πόσες φορές ανέβηκα στην μονή για να συναρμολογήσω την διαλυμένη μου ψυχή ούτε που θυμάμαι. Μήπως και εσύ έκανες το ίδιο;  Ακόμα και αν σμιλεύω τις μέρες μου πάνω σε αυτούς τους βράχους και κουραστώ, ξέρω πως πρέπει να συνεχίσω... Ο Θεός δεν θα με αφήσει και θα βρει τους ανθρώπους που θα με σηκώσουν. Κρατάω τις δυνάμεις μου και τον ήχο της σιωπής μου για να ακούω τις κραυγές των συνανθρώπων μου, έστω και αν κρύβονται πίσω απο ένα πλατύ χαμόγελο. Τι νομίζεις; Πως δεν ξέρω οτι πονάς;  
  Έκλαψα πολύ και για ασήμαντες λεπτομέρειες. Αλλά ξέρεις κάτι εσύ που με διαβάζεις; Σφυρίζω ακόμα ωραίους σκοπούς γιατί κάποιος που θα αναγνωρίσει τον ήχο που παίζω θα τον θαυμάσει. Μην νομίζεις οτι κρύβεσαι καλά πίσω απο την σκιά σου. Να φοβάσαι τα κωλόπαιδα τους χάκερς που θα βρουν τρόπο να σπάσουν τους κωδικούς της μοναξιάς σου. Το ξέρω... Κάθε νέα μορφή που περνά απο την ζωή μου για να εκτιμήσω κάτι έρχεται, και ίσως πρέπει να πω ευχαριστώ στον καθένα τους. Η νέα μου κατοικία έχει θέα στις παρυφές αυτού του βουνού που λέγεται χάος, και ίσως για αυτό σε βρήκα εκεί. Νομίζω έχουμε την ίδια οπτική. Απλά εμένα διαλέγω να έχει θέα την ανατολή. Εσύ; Μπορεί να παγώνεις σωματικά και συναισθηματικά, κάτω απο την σκέπη του βράχου αυτού. , Πόση σημασία έχει για σένα αν σε νιώθω; Να ξέρεις στην θέση μας είναι πολλοί εκεί έξω αλλά θα κρυφτούν σε τρύπες. Να μην το μάθουν ούτε και οι ίδιοι. 
  Αν νομίζεις πως όλα σε σένα βρήκαν να συμβούν, άσχημα ή καλά, κοίτα προσεκτικά γύρω σου, ποιους έχεις και θα μείνουν για αυτό το αιώνιο πάντα και ποιους για λίγο. Ποιοι ήρθαν με αγνές προθέσεις, τους μοστράρισες κάτι που δεν είχαν ανάγκη απο εσένα, και ξέχασες να υποψιαστείς οτι ήρθαν για σένα. Μην ανοίγεις λαγούμια και κρύβεσαι. Στην ίδια φάση ήμουν κάποτε και για αυτό σε αναγνωρίζω απο μακριά. Ότι και να πουν τα χείλη σου, τα μάτια σου λένε πιο πολλά. Ξέρω τι σου λέω, απο ένα λαγούμι προέρχομαι και εγώ, απλά βγήκα γιατί δεν άντεξα τον ήχο της κραυγής μου. Έκαναν αντίλαλο και τα μετέωρα και με συνέφεραν πιο γρήγορα. Μην βιάζεσαι να γυρίσεις στην μοναξιά σου. Νιώθεις ασφαλής εκεί γιατί την έχεις κάνει βιότοπο σου. Με δικούς σου όρους και κανόνες. Μείνε μαζί μου. Έχω να σου δείξω την ομορφιά του Θεού που κρύβεται παντού σαν δώρο γενεθλίων. όσο και να αγοράζεις το κενό σου με πλαστογραφίες και δήθεν ζωή, ίσως ξεχνάς ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε θέλουν, γιατί κάνουν από διαφορετική σκοπιά κλικ στην ψυχή σου. Σε περιμένουν με απλωμένο το χέρι. Εσύ τι θα κάνεις; Ταξίδια και κλικ μόνος; Το κακό είναι πως ίσως δεν αφήνεις κάποιον να σου πει πόσο ανάγκη σε έχει. 
  Αγαπητέ αναγνώστη. Να ξέρεις πως ο φωτογράφος αυτός μπορεί να είχε χαρά και επιθυμία να το κάνει το βίντεο, δεν ήξερε όμως ότι προκαλεί συναισθήματα με την δουλειά του. Ή ίσως δεν του το είπε κανείς, πως είναι ικανός να το κάνει. Εσύ που θα δεις τα Μετέωρα όπως τα είδε, κι την  ψυχή μου όπως την οδήγησε εδώ μέσα απο λέξεις που μου έβγαλαν οι εικόνες του, αν έχεις κάτι να πείς σε κάποιον κάντο όσο είναι νωρίς και άσε τους εγωισμούς. Ξέρεις τι πεθύμησα; Την αγκαλιά της ελευθερίας εκεί ψηλά, τον αέρα που σου παίρνει το βάρος, την λειτουργία που με ηρεμούσε και την αγκαλιά που με κρατούσε, και την βεβαιότητα οτι μαζί θα ζούσαμε ένα παραμύθι με θέα κοινή και διεύθυνση το αλλού.  

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΙΩΑΝΝΑ

Σήμερα έχω γενέθλια. 
Κοιτάζω όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις μου και αποφάσισα να μην ζητήσω τίποτα. 
Να πω πως ότι έρθει θα είναι για καλό. Ή τουλάχιστον έτσι θα το δεχθώ. 
Κοπέλα μου... κάτσε κάτω και σκέψου τι σε κάνει να χαμογελάς. Πέρασε ένας χρόνος γεμάτος και δημιουργικός, με ανατροπές και αποφάσεις δύσκολες, με γέλια, χαρές, κλάμα, νέα άτομα, πολλές χαρές ανατροπές, δημιουργία, και μέσα απο όλα αυτά τα νέα μαθήματα που πήρα έμαθα καλύτερα εμένα. 

  Ιωάννα... Να ελπίζεις κορίτσι μου πως αυτό που θέλεις είναι ικανό και να γίνει . Μόνο αν το κάνεις θα συμβεί. Διάλεξε άτομα που σε αγαπάνε χωρίς υποχρέωση αλλά γιατί το νιώθουν. Διάλεξε λέξεις και συναισθήματα που θα γεμίσουν τον δικό σου ουρανό. 
Όποια δουλειά και να διαλέξεις κάνε την καλά με πάθος και με όρεξη. Όνειρα και τόλμη για κάτι νέο. ότι θέλεις ρίσκαρε και τόλμησε να το ακουμπήσεις έστω. 
Και κυρίως υγεία και ηρεμία μέσα σου. Με έναν άνθρωπο που θα αγαπάει εσένα και εσύ εκείνον. 

TANTI AUGURI 

ΝΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ

Με ρωτάς τι ήμουν εγώ πριν σε γνωρίσω; Μια ύπαρξη στα χαμένα. ήθελα απλά ένα χέρι για να νιώθω σιγουριά.
Αλλά μάλλον κοιτούσα σε σκοτεινά μονοπάτια, και ανθρώπους λυπημένους. Συμβιβαζόμουν με ότι ερχόταν στην ζωή μου,και ήμουν καλά. Ή έτσι νόμιζα.
Ήρθε όμως η στιγμή να πάρω αυτό που μου αξίζει. Για αυτό έμεινα με τον εαυτό μου να τον γνωρίσω καλύτερα και να με μάθω όπως είμαι πλέον. Έβλεπα και άκουγα μόνο ότι ήθελα και ότι με έκανε ευτυχισμένη. Ίσως να είχα και ισορροπίες.
Μα όταν σε συνάντησα και σε έμαθα καλύτερα, χάθηκαν μαζί σου. Σίγουρα υπάρχει λόγος που ήρθαμε κοντά. Που θα πάει θα το μάθουμε... χαχα
Ε καλά μην φανταστείς οτι έκανα πανηγύρι αμέσως όταν σε κοίταξα. Άσε που φοβόμουν το νέο και το άγνωστο. Σε ήθελα και φοβόμουν παράλληλα. Ώσπου μετά απο καιρό ενέδωσα στα φιλιά σου.
Ήταν η στιγμή που γίναμε αυτοκόλλητοι... σχεδόν. Και είναι ωραίο.
Ούτε ταξίδια, ούτε δώρα, ούτε έξοδα. Μου φτάνει που είσαι εδώ να  βλέπω τα περίεργα σου μάτια.  Να με πιάνεις απο το χερι και να πηγαίνουμε να μέχρι το απέναντι παγκάκι. Να μου λες ιστορίες για όσα δεν ξέρω. Ένα εισερχόμενο και μια κλήση σου μου φτιάχνουν το κέφι.
Το πιο ακριβό δώρο ... κάθε μέρα να με λες καλημέρα φατσούλα μου. Και κάθε βράδυ να έρχομαι και να χόνομαι στην αγκαλιά σου και να με λές ιστορίες και παραμύθια.
  Το νιώθεις όμως. το ξέρουμε καλά. Εμείς μαζί δεν βρεθήκαμε τυχαία, και καταλαβαίνουμε οτι ο απο πάνω, έχει σχέδιο για μας. Μιλάμε με τα μάτια και κοιτάμε τα χείλη ... Έτσι ήμαστε ανάποδα πλάσματα σε όλα.
Έχουμε κάτι μέσα μας που μόνο εμείς μπορούμε να το νιώσουμε έντονα και στους γύρω μας μοιάζει εξωφρενικό. Με τα μάτια μιλάμε εμείς. Και κυλάει ο καιρός σαν νερό, μόνο όταν σε βλέπω.
Μην φοβάσαι την μονιμότητα... Έχει μαγεία και δυσκολία.
Την μπορείς; 

ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΧΕΙΛΗ ΝΑ ΜΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ

Μόνο τα χείλη σου να με αγγίζουν. Στα αληθινά, στα ψέμματα, στα δύσκολα, στα εύκολα. ΠΑΝΤΑ. 

Να με αγγίζουν και να ανατριχιάζω. Μόνο στην σκέψη οτι θα το κάνεις να τρελαίνομαι. Να γελάς γιατί ξέρεις την σκέψη μου. 

Θέλω αποκλειστικά στο χρονικό διάστημα της απουσίας σου, να αγγίζουν τα χείλη σου τα δικά μου. Τα δώρα μου, το άρωμά μου στο μαξιλάρι σου, σημειώσεις μου προς εσένα. 

Να ενωθούν 4 μικρά κομμάτια σάρκας . 

Την στιγμή που θα με αγγίζουν, θα πηγαίνω πίσω στις στιγμές που περάσαμε μαζί και ήταν μαγικές. Στις βόλτες μας, στα ταξίδια μας, στους καυγάδες μας, στα συγνώμη και στα σ αγαπώ μας. 

  Μόνο τα χείλη σου να με αγγίζουν ...

τα πραγματικά. όχι μέσα απο εικόνες και απλές λέξεις. Αλλά μέσα απο ήχους αγαπημένης μουσικής μας και απο στενή επαφή μεταξύ μας. Να μην ξεκολλάμε γιατί χωρίς αυτή την μικρή σάρκα που λέγεται χείλος δεν κάνουμε αλλιώς. Δεν γίνεται αλλιώς, μου ανήκει το στόμα σου και ότι παράγει ...

ήχους, φιλιά, γεύσεις, κινήσεις, προτάσεις...

Θέλω με το που θα με βλεπεις να με φιλας ώρες, και να χορτάσω τα χείλη σου που είναι σαν κεράσια. 

Να με ακουμπούν και να ξέρεις πως με αυτή την κίνηση μπορείς να με κάνεις, εσύ και μόνο εσύ, να λύνομαι και να δένομαι σαν κόμπος και σαν άμορφη μάζα στα χέρια σου. 

Τα φιλιά σου, είναι σκέτη δύναμη ικανή να με κάνει να μείνω στην αγκαλιά σου και σε στενή επαφή μαζί σου για πάντα.  Με κακομαθαίνουν και γίνομαι το μωρό σου που πρέπει να προσέξεις σε κάθε του κίνηση. 

 Για αυτό δεν μπορείς να με αφήσεις μόνη, χωρίς αυτήν την επαφή. 

Δεν είμαι η τύπισσα που θα μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά, και όποτε μου τα παίρνεις έχω στέρηση.   Η στιγμή που γίνομαι παιδί, γυναίκα, φίλη, ερωμένη, είναι οταν με φιλάς ΕΣΥ. 

Για αυτό, ακόμα και αν λέων αν δεν μπορείς ή αν δεν θέλεις να με φιλάς, απλά κάπου γύρω σου θα έχω κρύψει εγώ πολλά δικά μου κόκκινα στίγματα, όταν τα θες να τα κλέβεις. Έχεις γεμίσει τις ρωγμές της καρδιάς μου και των χειλιών με φιλιά, δεν μπορώ να τα δώσω σε άλλον δεν ξέρω αν θα τα εκτιμήσει. 

Δεν σου ζητάω κάτι υπερβολικό, αλλά μόνο αυτό που μπορείς να κάνεις. Μόνο τα δικά σου χείλη να με αγγίζουν ...

Η ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ

η ύπαρξή μας είναι σαν μια βόλτα.
ενδιαφέρουσα και βαρετή. ήρεμη αλλά και δυνατή.
παίρνεις πολλά ερεθίσματα και γίνεσαι καλύτερος σαν άτομο.
είναι στιγμές όμως που στο επόμενό σου βήμα τα χάνεις όλα. δεν σου δίνει περιθώριο να το αντιληφθείς στα παίρνει όλα.
μπορεί το επόμενό σου βήμα να είναι το μετέωρο και να αναρωτιέσαι που θα σε οδηγήσει. 
σε κάθε γωνιά που θα σταθείς, θα βρείς πρόσωπα που νομίζεις πως κρύβουν κάτω απο το παλτό τους, ότι σου λείπει εσένα εκείνη την στιγμή. κάνετε τα ίδια βήματα μαζί, αλλά στην επόμενη γωνία εκείνοι στρίβουν και εσύ συνεχίζεις. μπορεί να πάνε να βρούνε αλλού αυτό που χρειάζονται δεν το γνωρίζεις...
σταματάνε να είναι συνοδοιπόροι σου και τρέχουν να βρούν σημεία να κρυφτούν. σε κοιτάνε όμως απο μακρυά με άλλο ένδυμα πλέον.
οτι σου άφησαν είναι η αίσθηση έστω και η στιγμιαία της ύπαρξής τους, τα λόγια και τα γέλια τους για το όσο κράτησε η επαφή σας στην σύντομη πορεία σας μαζί. αυτή η αίσθηση θα γίνει το κλειδί σου για την επόμενη προσωπικότητα που θα συναντήσεις. η σιγουριά οτι γνωρίζεις κάτι παραπάνω πλέον. βιωματικά και όχι θεωρητικά. με την ύπαρξή σου μέσα στην στιγμή και όχι σαν απλές λέξεις.
μα να ξέρεις πως οταν δεις τον άλλον θα είσαι διαφορετικός εσύ.
όσο δύσκολες και να είναι οι στροφές που πήρες μόνος σου πλέον, όσες ιστορίες κοινές σας κουβαλάς πλέον και τις λές παντού, αυτά είναι που θα σε αντρώσουν έως το επόμενο λάθος.
αδύνατον να ξεχάσεις...
κάποιες νύχτες θα τραγουδάς οτι ακούγατε μαζί, για να ακούς μέσα στο κεφάλι σου τον ήχο απο την φωνή του ... τα φάλτσα του που τότε τα διόρθωνες και τώρα τα αναζητάς.
δεν μπορεί ένας να με νιώσει; όσο και να αναρωτιέσαι σε νιώθουν πολλοί μα θα το καταλάβεις αργότερα όταν τους κοιτάξεις με τα άλλα σου μάτια.
όλα τα χαρτιά που δείχνουν το πρόσωπό του μόνο του ή μαζί σου, θα σέρνουν τα βήματά σου στα παλιά για να τα ξαναβιώσεις όλα. απλά πλέον μόνη σου. θα γίνεις η μηχανή προβολής του παρελθόντος σου με πανί τον άδειο τοίχο απέναντι, θεατή πρωταγωνιστή σκηνοθέτη εσένα.
το σώμα σου δεν αντέχει το φορτίο της απώλεια και γέρνει βαρύ. άδειο και εμπόδιο σου για όλα.
φθηνή παρηγοριά να κοιτάς την ζωή γύρω σου. το ξερεις οτι υπάρχεις. απλά δεν ζεις. χειρότερα σε κάνουν τα άγνωστα γέλια. αναρωτιέσαι πότε θα τα ξαναφορέσεις εσύ. μπορεί και ποτέ. και αυτό σε απελπίζει.
οσα χέρια και να απλωθούν, όσα και να σε αγκαλιάσουν, θα είναι στιγμιαία ανακούφιση απο ένα βάρος που θα το επωμιστείς ολόκληρο μετά μόνος σου. και τότε θα σου φανεί μεγάλο το κόστος.
μπορεί και εκείνοι να έχουν ανάγκη.
ίσως την ίδια με σένα αλλά δεν το λένε. 

  
όσες αγκαλιές και να σε δεχτούνε, μόνος σου θα πρέπει να αγκαλιαστείς για να σηκώσεις το ανάστημά σου, απο τον ερωτικό στιγμιαίο θάνατο. δέξου όλα τα συμπτώματα και όλες τις συνέπειες για να τις αναγνωρίσεις και να τα ξέρεις την επόμενη φορά,
η πρώτη πάντα πονάει ...
μάθημά σου το καθένα, για να γίνεις λίγο πιο σοφή στο επόμενό σου βήμα. ίσως τα πιο δύσκολα, ίσως τα πιο δυνατά, ίσως στα περισσότερα να αποτύχεις.  σίγουρα στα πιο πολλά πας αδιάβαστος.
μα απο χέρι πρώτο στο λέω, θα σου ανοίξουν τους χάρτες για να βρείς και άλλους δρόμους.
δεν έχω manual να σου δώσω και σωσίβια για να σε σώσω. όπως νιώθεις πρέπει να τα ζήσεις. έτσι είναι το σωστό για σένα και δεν θα σου το χαλάσω με το δικό μου πορτρέτο.
είδες που υπάρχουν και άλλοι που κάνουν την ίδια βόλτα;
είναι στενά και καντούνια που πρέπει να πας να τα βρεις. θαύμασέ τα όσο σου πάρει. σου αρέσει ή όχι στο καθένα θα βρείς και θα αφήσεις τον εαυτό σου.
στιγμιαίο μα θα είσαι πιο απελευθερωμένος οδοιπόρος.
τραγούδα, πες ποίηση, γνωμικά δικά σου. μόνο έτσι θα δείς που είσαι καλός και τι σε γεμίζει.
ποιο είναι το κοινό σου βρε αδερφέ επιτέλους... να το βρείς 
κάνε τα όλα, και καμοία αγωνία να μην σε βασανίζει.
δεν μπορεί. θα έρθει η διαδρομή που θα πείς με σιγουριά οτι είναι καλή. είναι η σωστή. τα βήματά σου θα σε οδηγήσουν στην σωστή πόρτα. τα χαρτιά με τους οικείους σου θα σου καθρεφτίζουν την χαρά σου. τα δάκρυα θα λείπουν και τα δοντάκια σου θα κρυώνουν απο τα τόσα χαμόγελα.
κάποιος θα είναι δίπλα σου και θα τον δείς πλέον και εσύ. ήταν πάντα απλά είχες καταρράκτες στα μάτια σου και δεν τους έδιωχνες για να τους δείς.
μια στροφή σε εμποδίζει να τους ακουμπήσεις.
θα είναι για σένα πλάι σου. σε όλα. θα κρυφτεί μέσα στις ιστορίες που σκαρώνει ο μορφέας για σένα. και εκεί πρωταγωνιστής σου θα είναι πάλι.
θα έρθει η διαδρομή που θα πας μόνος σου και θα είσαι έτοιμος για επίσκεψη στο διπλανό σπιτι
το βάρος σου θα έχει γίνει χαρά, χρυσός, γέλια, και θα είσαι υπερήφανος για όσα κατάφερες μόνος σου. με την αξία σου
εκείνη η απελπισία μπορεί να έχει κρυφτεί κάπου.
μέσα απο την λάθος διαδρομή γνώρισες άτομα, γείτονες, σπίτια, οικογένειες, και κυρίως εσένα απο μια διαφορετική σκοπιά. οπότε δεν μπορείς να πεις οτι ήταν και τελείως λάθος δρόμος.
γιατί η κάθε ύπαρξη θέλει να κάνει λάθος βόλτες για να βρίσκει τους σωστούς δρόμους.
 

ΣΕ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ... ΚΑΙ ΕΣΥ ΦΕΥΓΕΙΣ...

σε ακουμπάω και εσύ φεύγεις... στιγμιαία μορφή... πολλά πράγματα θέλω να ετοιμάσω... αλλά χάνουν το νόημά τους... στο μέρος που πηγαίνεις περνάω... χωρίς αιτία... όποιον γνωστό σου γνωρίζω του μιλάω... απλά για να σε νιώθω κοντά μου...  μέσα στο φως της μέρας θυμάμαι τις λέξεις σου... μέσα στην ηρεμία τον ήχο σου... μεγάλο διάστημα είσαι μακρυά μου... αλλά εγώ σε κρατάω κοντά μου... τα λόγια μου σε μιλάνε... σου αφήνουν χαιρετισμούς... σε θέλω μην φεύγεις... είσαι πλέον δίπλα μου... δοκιμάζω να μην θυμάμαι...παρόλα αυτά γίνεται ένα γεγονός πάντα... οτι το χέρι μου κρατάει... ζητάει την γνώμη σου... 
  σε ανακαλύπτω... και εσύ φεύγεις...
ισχυρός λόγος είσαι για να κάνω πολλά πράγματα... η ύπαρξη μου είναι τακτοποιημένη... το συναίσθημά μου άνω κάτω... καθημερινή ανάγκη μου είσαι... σε ότι και να πω σκεφτώ εκφράσω πάντα είσαι εκεί ο πρωταγωνιστής... πάντα σου παραχωρώ πραγματικές στιγμές μας... να ζεις άνετα μέσα στα παραμύθια σου... 

  είναι φορές που το σκοτάδι στα σοκάκια... σε φέρνει αναπάντεχα μπροστά μου... σαν τον κάθε μοναχικό περαστικό που τον βλέπεις στα σημεία όπου τον πονάνε... να συγκρούεται με τις σκέψεις του και τις σχέσεις του ...  τα δικά μας σημεία συνάντησης ... τα κρατάω και πηγαίνω συχνά εκεί... ναι ναι ξέρω είχες ακούσει απο εμένα οτι θα γίνω κάποια άλλη για να ξεφύγω απο το παρελθόν... όμως με κάθε αλλαγή μου γινόμουν ένα με εσένα... κομμάτι του εαυτού σου... 
     σε ανακαλύπτω... και εσύ φεύγεις...

ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΚΟΙΤΩ

θέλω να σε κοιτώ... να εγκλωβιστώ... να μην βρίσκω λόγο να ελευθερωθώ... θέλω να σε κοιτώ ...να σου αφεθώ... να ανασαίνω εγώ για μας μπορώ. θέλω να σε κοιτώ... να μπορώ να ξαγρυπνώ... να ζω κοντά σου το κάθε λεπτό... θέλω να σε κοιτώ... να μην αναλύω τίποτα... να μην βγεί λέξη απο μέσα μου... όλα τα κάνω εγώ... όταν είσαι κοντά μου... όλα τα κάνω εγώ... όταν είσαι δίπλα μου...

 δεν ζω καθόλου μακρυά απο σένα, όλα χάθηκαν γίνανε απόμακρα,  οτι βιώνω δεν θα είναι σαν παραμύθι πια παραμόνο εαν ζεις δίπλα μου. 
 δεν δίναμε να ζω δίπλα σε άλλη... όλα χάθηκαν... όλα είναι απόμακρα... ότι βιώνω δεν θα είναι σαν παραμύθι... γιατί θα είσαι εσύ εδώ ναι εδώ.
θέλω να σε κοιτώ... να σε ικετεύω... να συνεχίσει ότι βιώνω... θέλω να σε κοιτώ... να μπορώ να αφεθώ... να είσαι εσύ  το κρασί που πίνω εγώ... όλα τα κάνω εγώ... όταν είσαι κοντά μου... όλα τα κάνω εγώ όταν είσαι δίπλα μου.

ΔΕ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΩ

Δεν σε συγχωρώ για όσα δύσκολα έχουμε περάσει. 
Φταίμε και οι δύο το ξέρω, αλλά αν ήταν πιο εύκολος ο χαρακτήρας σου θα ήμασταν καλύτερα. 
Τα άσχημα πέρασαν και όσα ζήσαμε δύσκολα τα ξεχνώ .. 
Για μένα έχουν μείνει πίσω βέβαια και διάλεξα να αγαπάω ακόμα τις καλές στιγμές μας και μόνο. 
Θέλω και το εύχομαι σε νέους έρωτες κάποια στιγμή ότι κι εγώ ότι θα προχωρήσω, χωρίς να με βασανίζει η παρουσία σου, να με κάνει να νιώθω τύψεις ότι κάνω κάτι λάθος, ότι απλά ένας νέος άνθρωπος θα μπει στην ζωή μου, γιατί τον έχω αφήσει εγώ και σε αυτό δεν κάνω πίσω. 
Κάνω πράγματα μέσα στην μέρα μου εδώ και πολύ καιρό που ήμαστε μακριά και δεν έχει πάψει στιγμή, να μην είσαι μια ανάμνηση σε κάτι που βλέπω, νιώθω, αγγίζω. 
Μα να ξέρεις πως κι άμα μου λείπεις και πονώ  πρέπει πλέον για το δικό μου καλό να βρω τρόπους να αντιδράσω. 
Να προφυλάξω εμένα. 
Και ένας από αυτούς είναι σήμερα το βράδυ την σκιά σου να μεθύσω  Να την βάλω να κοιμηθεί σαν παιδί δίπλα μου όπως θα ήθελα να κάνω με εσένα αλλά δεν μπορώ και δεν πρέπει. Να μου πει πως είσαι, τα νέα σου, επειδή εσύ κρύβεσαι και δεν με αναζητάς. 
Δεν σε συγχωρώ για όλο τον πόνο και τα δάκρυα που έχω δώσει σε μικρές και μεγάλες στιγμές μας. Πρέπει  όσα ζήσαμε να τα ξεχνώ και σ' άλλες αγάπες τα φιλιά μου να χαρίσω, για να γίνει μια νέα σχέση και ένα νέο θαύμα αγάπης. Προσπαθώ για αυτό και παλεύω να μην κάνω πίσω. κι άμα μου λείπεις και πονώ
έναν που σου μοιάζει εγώ θα βρω και θα αγαπήσω

Στο 'χα πει πως η αγάπη πονάει, πως δεν είναι κάτι απλό και θέλει προσοχή. 
Σπάει όσο εύκολα δημιουργείτε και θέλει λεπτούς χειρισμούς. Πως είναι τόσο ωραία όσο και επικίνδυνη. 
Δεν είναι ασφαλής το ξέρεις από την αρχή και όμως την ζητάς. Πάντα στο τέλος θα δεις πως όσα και να δώσεις, όσα και να θες να προσφέρεις με καλή διάθεση και πρόθεση πάντα μια ψυχή τυραννάει πολύ η λίγο δεν το ξέρουμε και ούτε θα το μάθουμε εύκολα, και δυστυχώς πρέπει να περάσουμε μέσα από αυτό το δύσκολο μεν αλλά μεθυστικό συναίσθημα. 
Δεν ξέρω τι ψάχνεις  αλλά ο τρόπος να το αναζητάς για να το βρεις με άλλα χείλη δεν είναι ο πιο σωστός και δυστυχώς ή ευτυχώς δεν σβήνεται ο πόνος καρδιά μου έτσι..
Στο 'χα πει να ζεις την κάθε στιγμή έντονα, γιατί να ξέρεις πως θα έρθει μια μέρα για 'σένα εκείνη η στιγμή που θα ψάχνεις να βρεις κάποιον ή κάτι να σε κάνει να πας παρακάτω.
Θα ζητάς σαν τρελή να βρεις έναν νέο άνθρωπο κι όσο και αν αργείς αυτό θα σε κάνει τόσο ακόμα
να φεύγεις μακριά μου. 

θα τα καταφέρω όμως και μια νέα αγάπη θα κάνω. Που ίσως είναι ίδια ίσως διαφορετική απο την δική μας. όμως καμία μα καμία δεν θα έχει το πάθος την ένταση και την δύναμη που έχουμε και θα έχουμε πάντα μαζί.

Θέλω να είμαι πάντα και αυτό είναι σίγουρο κάποια που έχει χαραχτεί μέσα σου και όσο και να μην το παραδέχεσαι είναι φορές που σου έρχομαι έντονα στο μυαλό. 

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΧΕ ΓΕΥΣΗ ΓΛΥΚΟΞΙΝΗ

 

κείμενο Ιωάννα Υποδηματοπούλου

 

 

Το κακό το ξορκίζεις μόνο όταν μιλάς για αυτό. Έτσι και εγώ είπα να βγάλω από μέσα μου, όσα πέρασα έναν χρόνο πριν, τώρα που έχω την δύναμη.
Αν κάποιος προσπαθούσε να περιγράψει, πώς ένιωθα εκείνη την στιγμή, που άκουγα την νοσοκόμα, να μου μιλάει ψυχρά, για την υγεία του παιδιού μου, θα δυσκολευόταν πάρα πολύ. Ακόμα και η ελληνική γλώσσα, θα έμοιαζε φτωχή, μπροστά στο κενό της ψυχής μου. Μόνο ο Θεός και οι μανάδες που έχουν βρεθεί στην θέση μου ξέρουν. Δεν ήταν εύκολο να βλέπω, το μονάκριβό μου, να δίνει μάχη, και εγώ να κάθομαι ανήμπορη, και να πολεμώ με τα άπειρα γιατί και πώς. Τόσο μικρές λέξεις πως διογκώθηκαν και έγιναν μόνιμοι κάτοικοι της ψυχής μου;
Όλα άρχισαν μια Τετάρτη βράδυ. Την ημέρα που είχα με τον άντρα μου επέτειο γάμου. Θα πήγαινα στον γιατρό και το αποτέλεσμα θα το είχα για δώρο
Ο γιατρός μου είχε πει:
- Κυρία Αλμπάνη, η κόρη σας θέλει βόλτες και αυτό, μόνο εσείς μπορείτε να της το δώσετε. Έχετε, ακόμα μέχρι να γεννήσετε, αλλά καλό είναι να ασκείστε.
Ακόμα θυμάμαι πόσο χαρούμενη είχα βγει, που όλα ήταν καλά. Καιρό προσπαθούσαμε να κάνουμε παιδί, και τώρα που ήταν γερό, δεν με τρόμαζε τίποτα. Ακολούθησα την συμβουλή του γιατρού. Έκανα ψώνια, πήρα και κάτι ρουχαλάκια για την μικρή. Ήταν η αγαπημένη μου ασχολία τελευταία. Χαμογελούσα κάθε φορά που της έπαιρνα κάτι. Τότε…
Δεν ήξερα ότι θα ερχόταν η ανατροπή. Άλλαξαν όλα γρήγορα. Από μια βόλτα στεκόμουν έξω από ένα τζάμι και παρακαλούσα για το θαύμα. Άρχιζα να κλαίω πιο συχνά. Λίγο οι ορμόνες, λίγο το κλίμα του νοσοκομείου, λίγο το περιστατικό, ήρθαν και μαζεύτηκαν όλα αυτά τα λίγο και φτιάξανε το πολύ.
-Σςςς, έλα εδώ αγκαλιά μου, και μην κλαίς. Είναι κόρη μας, άρα αγωνίστρια. Απλά πίστεψέ την.
Κουβέντα του άντρα μου. Μόνο στην αγκαλιά του ηρεμούσα. Είχε γεράσει απότομα παρά τα 28 του χρόνια, αλλά δεν το έδειχνε. Ήξερε πως αν καταρρεύσει, και αυτός το κάστρο μας θα έπεφτε. Έμενε βράχος ? « για τις γυναίκες μου» έλεγε. Φοβόταν και για την υγεία μου και μου τα παρουσίαζε όλα ήρεμα. Δεν έφευγε ούτε για δουλειά, ούτε για ξεκούραση. Ζήτησε άδεια, και το αφεντικό του όσο σκληρή γυναίκα και αν είναι στην δουλειά της, μόλις έμαθε τον λόγο τη έδωσε αμέσως.
-Να πας Χρήστο. Η δουλειά μπορεί να περιμένει. Θα περάσω και εγώ να τις δω. Και να δεις που σε λίγο καιρό, θα μοιάζει άσχημο όνειρο. Την οικογένεια και τα μάτια σου. Πρόσεχέ τες.
Και το έκανε! Ζήτησα να μην βλέπω κανέναν συγγενή, και τους κρατούσε μακριά. Πήρε μεγάλο δωμάτιο και έμενε εκεί, παρά τα παρακάλια να πάει σπίτι.
-Αφού οι γυναίκες μου είναι εδώ, θα μείνω να τις χαζεύω. Και μου έδωσε ένα φιλί. Έτσι ήταν πάντα.
Πριν γίνουν όλα αυτά, εκείνο το απόγευμα όταν γύρισα από τον γιατρό, μόλις με είδε ρώτησε με ανυπομονησία :
-Τι σε είπε ο γιατρός για την κόρη μου, πώς είναι η πριγκηπέσα μου;
Και να σκεφτεί κανείς ότι ήθελε γιο. Δεν του άρεσε στην αρχή που ήταν κορίτσι , αλλά τώρα τα βλέπει όλα ροζ. Κυριολεκτικά. Ότι του άρεζε σε βρεφικό είδος το έπαιρνε ροζ .
-Μια χαρά μεγαλώνει, αλλά θέλει να την κάνω βόλτες..
-Ε, και τι καθόμαστε κοριτσάρες μου; Κάνω ντους και φύγαμε.
Από τότε που χώνεψε ότι τα γαλάζια ρούχα που είχε πάρει, θα γίνουν ροζ, δεν ξεκολλά από πάνω μου. Όλο με το ένα αυτί στην κοιλιά μου είναι.
-Έτοιμος ο άντρας του σπιτιού. Πάμε κυρίες μου;
Είχαμε βγει χαλαροί, στις 10 το βράδυ. Ήμουν 7,5 μηνών έγκυος αλλά δεν φαινόταν. Ξεκινήσαμε για κάπου κοντά γιατί δεν άντεχα. Είχα βαρύνει πολύ. Μου είχε πάρει και μια ολόσωμη φόρμα, με μια φράουλα πάνω στην κοιλιά, που όλο φούσκωνε. Πλάκα είχε. Μια ίδια φορούσα και στην βάφτιση μου.
-Σημαδιακό!! Το θυμήθηκα μόλις την είδα, και για αυτό την διάλεξα. Για να έχω τις πιο νόστιμες φράουλες μόνο εγώ. Το έλεγε και γελούσε ολόκληρος.
Έμελε όμως να μην κρατήσει για πολύ. Κάναμε βόλτα κοντά στην θάλασσα ? πάντα με ηρεμούσε. Ξαφνικά όμως, άρχιζα να έχω ενοχλήσεις. Ήμασταν απροετοίμαστοι και τρομαγμένοι. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα. Το είχε πει και ο γιατρός.
Παρά την ταραχή του, δεν είχε χάσει την ψυχραιμία. Στο αυτοκίνητο που μπήκα σπάσανε και τα νερά. Και γελούσα, γιατί η φράουλα είχε γίνει πιο κόκκινη από πριν. Τον είχε ενθαρρύνει το γεγονός ότι ήμουν χαλαρή. Έπαιρνε τηλέφωνο τον γιατρό, τους δικούς μας, και τους είχε δώσει ραντεβού στο μαιευτήριο. Μόλις φτάσαμε ένοιωθα ότι ερχόταν κάτι, που δεν έλεγχα . Ήθελα να τρέξω μακριά του, αλλά με τραβούσε.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ.
Όλη η μάχη με τον χρόνο θα γινόταν μέσα στο χειρουργείο. Ζήτησα μόνο τον άντρα μου μαζί μου, και όσο και αν έλεγε ότι δεν θα έμπαινε, τώρα δεν μου άφηνε τα χέρια. Θα γινόταν πατέρας, και ήθελα να έχει ζήσει όλη την διαδικασία.
Έγινε καισαρική, και ήταν αυτός που έκοψε τον λώρο.
Η μόνη φορά που είχε κλάψει εκείνη την μέρα!!
Την είδα ? ήταν κούκλα, αλλά τόσο μικρή, που δεν την έπιανες , για να μην την χάσεις. Την άκουσα και είπα ότι θα πάει για ωδείο. Τόσο δυνατή φωνή είχε. Διαγνώστηκε πρόβλημα στο αναπνευστικό και την βάλανε σε θερμοκοιτίδα. Ήξερα ότι θα μπει, αλλά ότι είχε πρόβλημα, δεν μου το είπε κανείς. Μετά το χειρουργείο με άφησαν να κοιμηθώ. Ίσως ήξεραν ότι ήταν ο τελευταίος ήρεμος ύπνος. Αλλά είχαν κάνει λάθος. Έβλεπα ταραγμένα όνειρα, με διφορούμενα νοήματα, αλλά όλα στα ροζ. Είχα ξυπνήσει τρομαγμένη ? η πρώτη φιγούρα που αντίκρισα ήταν κάποιου που έμοιαζε με τον άντρα μου, αλλά την μορφή του την είχε καταβάλλει η κούραση και είχε αλλοιωθεί..
- Τι έγινε βασίλισσα; Άφησες το κάστρο σου και ήρθες;
- Τώρα βασίλισσα είναι η κόρη μας. Πώς είναι;
- Εκείνη είναι πριγκίπισσα και είναι το ομορφότερο μωρό.
Και ήταν το μόνο θετικό που είχα ακούσει. Μια βδομάδα την κοιτούσα ? μικρή, διάφανη, με πολλά καλώδια, αλλά αποφασισμένη να κερδίσει το βραβείο της ζωής. Όσο όμως και να το ήθελε, ήταν αδύναμη και ένα βράδυ παραδόθηκε. Ήταν τότε που αφέθηκα και εγώ.
Έβλεπα γιατρούς να τρέχουν, φωτάκια να αναβοσβήνουν, φάρμακα να της χορηγούνται, και εγώ ανήμπορη. Φώναζα, έκλαιγα, παρακαλούσα και όλοι φοβόντουσαν τα χειρότερα και για τις δύο. Δίναμε μάχη για το επόμενο, άγνωστο δικό μας λεπτό στο αύριο. Ακόμα και οι γιατροί είχαν τρομάξει με την δύναμή μου ? δύναμη ανήκουστη, για κάποια που δεν έτρωγε. Ο μόνος που με συγκρατούσε ήταν εκείνος, ο πατέρας της, που ήξερε πάντα πώς θα αντιδράσω.
« Μάτια μου, κοίτα με, εμένα όχι το τζάμι, εμένα που είμαι εδώ. Άσε τους γιατρούς να κάνουν την δουλειά τους. Είναι δυνατή, δεν θα μας αφήσει. Μας είδε και μας θέλει κοντά της. Πολεμάει για να είναι κοντά μας. Ξέρει ότι την αγαπάμε και την θέλουμε, αλλά γίνε και εσύ γερή για να την μεγαλώσεις.
Εμένα κοίτα είπα.
Ότι και να γίνει εκεί μέσα θέλω πίσω την βασίλισσά μου, εσένα, γερή και δυνατή. Ακόμα και αν φύγει θα κάνουμε άλλα. Είμαι εδώ για μας. Μην τα παρατάς.»
Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα μπορούσα να αντέξω, όλη αυτή την διαδικασία μόνη μου. Ένα νοερό ευχαριστώ ξανά στον σύζυγο μου για πολλά πράγματα.
Τότε όμως, τίποτα δεν άκουγα. Περίμενα και πάλι ένα βλέμμα της. Ζωντανό. Είχα κρεμαστεί στο τζάμι, και απλά ήρθε από πίσω μου η μορφή του να με αγκαλιάσει. Μπορεί να ήξερε ότι αυτό με ηρεμούσε, αλλά τότε ήμουν σαν αγρίμι στο κλουβί. Με είχαν πάρει με το ζόρι αγκαλιά, για να ξαπλώσω. Με είχαν ταΐσει σαν άψυχη κούκλα, και είχα κοιμηθεί σαν μωρό, που ήξερε ότι στο μαύρο του ύπνου, θα σωθεί.
Είδα τότε, μπροστά μου την κόρη μου ολοζώντανη, να μου λέει
« μην κλαίς μανούλα, εδώ είμαι»
και να την κρατάει μια γυναίκα ? η προστάτιδα όλων των μανάδων.
Ξύπνησα και ζητούσα κάτι να με ηρεμήσει και το βρήκα ? εκεί ? απέναντί μου. Ένα βλέμμα γνωστό, ήρεμο, το ίδιο ερωτικό, όπως την πρώτη φορά που το είδα. Μακάρι να το πάρει η μικρή μας. Ήξερα ότι κάτι άλλαξε και μου το έδειξε με ένα βλέμμα.
Δίπλα μου υπήρχε ένα λουλούδι ? το αγαπημένο μου.
Κίτρινο τριαντάφυλλο.
Που απάνω είχε μια κάρτα που έλεγε ?
« μαμά ήρθα»
Άρχιζα να κλαίω και ενώ με αγκάλιαζε είπε:
- Τώρα που είναι καλά, δεν θέλω δάκρια. Θα τρομάξει το παιδί και θα φύγει από την τόση υγρασία μαζί μας.
- Δεν θα την αφήσουμε έτσι;
- Όχι καρδιά μου, ποτέ. Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για αυτό το αγγελάκι που χρίστηκε κόρη μας
Μείναμε μια μέρα ακόμα στο νοσοκομείο. Και μετά κάθε μέρα για να την βλέπουμε. Την κοιτούσαμε να μεγαλώνει και να γίνεται μια κούκλα. Πέρασε ένας μήνας χωρίς να το καταλάβω. Και την μέρα που την πήραμε σπίτι ήταν όλοι εκεί. Να την αγαπήσουν από την αρχή. Γιατί δεν μπορούσες να την κάνεις και τίποτα άλλο, και να της δείξουν πως άξιζε που πάλεψε.
Από τότε δεν θυμάμαι τίποτα. Την κρατάω και χαίρομαι. Ο πατέρας της τρελαίνεται με κάθε γέλιο της, και τρέμει με κάθε κλάμα της. Είναι δυνατή, γερή, όμορφη, το καλύτερο δώρο. Ακόμα και τα γενέθλια της ήταν σημαδιακά. Ήρθε την μέρα που οι γονείς της έκλειναν 3 χρόνια γάμου. Από τότε αυτή η τούρτα μόνο χαρά φέρνει.
Σήμερα , έναν χρόνο μετά, γιορτάζουμε την βάφτιση της, που είναι όλα ροζ και τίποτα μαύρο, δεν μπορεί να μας νικήσει. Όλοι γελάνε, διασκεδάζουν, και την προσέχουν σαν κούκλα πολύτιμη. Αφήστε που ο πατέρας της ασχολείται πιο πολύ μαζί της, και νομίζω ότι θα μαλώσω, με την δεσποινίς για να τον ξανά έχω.
Τώρα γελάω πιο συχνά. Ακόμα και το πιο δύσκολο το παλεύω.
Κάθε μέρα που την βλέπω, ξέρω ότι έχω ένα μικρό θαύμα, και χαίρομαι όσο δεν φαντάζεστε. Τώρα που μεγάλωσε και λέει κάποιες συλλαβές, νοιώθω ότι ξέρω τι θα έλεγε αν μιλούσε
« Σας μιλώ εγώ, και ας είμαι μικρή . Έμαθα από νωρίς τι είναι πόνος, αλλά και αγώνας. Ότι θέλετε πρέπει να το διεκδικείτε, και να πολεμάτε για αυτό. Θα ήταν χαρά μου, αν με θυμάστε στα δύσκολα και παίρνετε κουράγιο.
Με αγάπη
ΑΡΕΤΗ-ΠΙΣΤΗ»

ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΕΚΕΙΝΗ Η ΚΟΠΕΛΑ...!!!

Είμαι εκείνη η κοπέλα, που έχει χαραχτεί μέσα σου τόσο βαθιά, δυνατά και απόλυτα, που όσο και αν προσπαθήσεις να ξεχάσεις, δεν θα μπορέσεις. Σε κάθε άκρη του μυαλού σου, υπάρχει μια κίνησή μου, ένα γέλιο μου, μια ατάκα μου. Να σε προβληματίζει, να σε κάνει να γελάς, να σε αγκυλώνει. Είμαι ένα κομμάτι του χώρου σου, που πάντα θα σου θυμίζει ότι υπήρξα στην ζωή σου.  Μια εικόνα στο μαξιλάρι σου, που θα σε συντροφεύει όταν θα είσαι με άλλες.

 Αν και οι φορές που ήρθα στα στενά σου είναι μετρήσιμες, το κάθε καντούνι, ο κάθε δρόμος, το κάθε τι γύρω σου, έχει μια παρατήρησή μου, ένα σχόλιό μου, και κρύβει το άρωμά μου και την ματιά μου. Έχω κρυφτεί γύρω σου σαν αόρατος μανδύας.

 Είμαι εκείνη η κοπέλα, που υπάρχει μέσα σου, δίπλα σου, κοντά σου, ακόμα και αν δεν την βλέπεις. Είναι πάντα ένα εκατοστό, ένα στενό, ένα λεπτό μακριά σου. Απλά για να ηρεμεί, με μια σταγόνα από το άρωμά σου.

 Είμαι εκείνη η κοπέλα, που όταν όλα γύρω σου δείχνουν άσχημα, σου έχω αφήσει κάτι μέσα σου, για να σου δώσει απάντηση. Ένα δώρο μου, ένα φιλί μου, ένα χάδι, έναν τσακωμό, ένα ταξίδι, μια λέξη, δεν ξέρω τι θα σε βοηθήσει, αλλά στα έχω αφήσει για βοήθεια. Αν τρέχεις να ξεφύγεις από τα δύσκολα, μέσα στην πόλη σου, έχω φυτέψει χαμόγελα, να τα βρεις και να τα κάνεις δικά σου. Αν πολεμάς δαίμονες, σου έχω φυλάξει στίχους και ποιήματα σε κάδρα, συρτάρια και μηνύματα. Μην τα ξεχνάς!

  Είμαι εκείνη η κοπέλα, που αν το πείσμα σου και ο εγωισμός σου, δεν θέλουν να με αγγίξεις την μέρα, σου απλώνω το χέρι στα όνειρά σου…  εκεί γίνεσαι παιδί και γελάς άνετα. Να ξέρεις ότι σου πάει το γέλιο. Φωτίζει τα μεγάλα σου μάτια. Μην πιστέψεις ότι βοηθάω μόνο εσένα. Κάθε φορά που σε κρατώ, στηρίζω πρώτα εμένα. Έτσι, με αυτό το απλό άγγιγμα, πιστεύω ότι μπορώ να νικήσω όλο τον κόσμο. Παίρνω δύναμη, και είμαι ικανή να πολεμήσω ακόμα και την αρνητική μου πλευρά. Αρκεί να σε νιώθω κοντά μου, να κρατώ την θύμησή σου ζωντανή, και να μοιράζομαι ένα κομμάτι από την θέρμη του κορμιού σου.

  Είμαι εκείνη η κοπέλα, που αν δεν μπορείς να πας παρακάτω, που αν όλα τα βλέπεις μαύρα, σου δίνω ώθηση από την ανεμελιά του ονείρου. Έχω αφήσει αγγέλους κοντά σου να σε προσέχουν, και να σου λένε ότι θα ήθελα να σου πω εγώ. Κανένα τέλος δεν εμποδίζει μια νέα αρχή. Το ένα φεύγει και το άλλο έρχεται τόσο γρήγορα, όσο ο καπνός από τα τσιγάρα σου. Σχηματίζοντας κύκλους και σχεδιάζοντας ταξίδια. Θυμάσαι πόσα κάναμε;

 Είμαι εκείνη η κοπέλα, που πάντα σου απλώνει το χέρι της για βοήθεια όταν δεν το περιμένεις, σε κοιτά κρυφά και ας μην το γνωρίζεις, σε βοηθά και ας μην το θέλεις, σε αγαπά και ας μην το ζητάς.

 Απλά, είμαι εκείνη η κοπέλα…!!!

ΜΕ ΔΑΚΡΥ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Καμιά φορά η σιωπή είναι η πιο ηχηρή απάντηση…

Ίσως πιο ηχηρή και από το είμαι εδώ άκου με…

Σου λέει πιο πολλά και από μια κίνηση…

Ένα μήνυμα ένα τηλεφώνημα είναι πάντα κάτι…

Και όταν δεν το έχω ξέρω πως χάθηκε μια ευκαιρία…

Ήξερα πως δεν θα έβρισκα παρηγοριά μέσα από μία λέξη…

Μπορεί να έκανα και λάθος α ήθελα να την δω…

Τα είπα και έφυγα μα δεν αλλάζουν της καρδιάς τα δεδομένα…

Πάντα κάτι θα βρεις να σε πονάει…

Για μια νύχτα για μια μέρα για πάντα…

Κλαίω πονάω αγαπάω και αυτό με κάνει να λέγομαι άνθρωπος ζωντανός…

Κλαίω και έχω για δάκρυ μου το φεγγάρι…

Να γυαλίζει όπως η πολυτέλεια της λύπης μου…

Εσύ ; θα το δείς; Και αν ναι… θα το εκτιμήσεις;

Θα είμαι πάντα το κορίτσι που άφησες να φύγει με την υπόσχεση ότι θα το ξανα δεις…

Εσυ; Μπορείς να είσαι ο λόγος που κρατάω το φεγγάρι και όχι που κλαίω;

ΓΛΥΚΟ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ

Είχαμε απόσταση μεταξύ μας

και ας μου κράταγες πάντα θέση δίπλα σου.

Όταν όμως, εκείνο το ήρεμο απόγευμα

σε είδα στο βασίλειο της γυναίκας  κατάλαβα·

είχες ανάψει το πράσινο για να περάσω πεζή

και μεταμορφώθηκες σε διάβαση, για να είμαι ασφαλής.

Το χαμόγελο σου μου άρεσε που με έκανε

να νιώσω οικία και άνετα.

Μέσα στη διαδικασία της παρασκευής του γλυκού

έβλεπα τη αγάπη σου για ότι σου αρέσει, τις γνώσεις σου για αυτό

και την χαρά σου για κάτι τόσο απλό.

Το πλαισίωνες με ένα παραμύθι

που το έκανε τόσο ενδιαφέρον και ακριβοθώρητο.

Και όταν τα υλικά ανακατεύθηκαν ένα άρωμα

πλανήθηκε στον αέρα. Απαλό και μεθυστικό.

Χαρά μικρού παιδιού σε κατέλαβε.

Αλλά και εμένα με έκανες να γελώ και να ξέρω

πως τα φανάρια με ασφάλεια περνώ.

Μα σαν ο πάτος του τσουκαλιού

άρχιζε να σφυρίζει έλεγε πως ήρθε η ώρα

μια νέα φάση να αρχίζει.

Και σαν το περιεχόμενο μπήκε μες τα βάζα

κουταλιά κλεφτή έφαγες, γεμάτη νάζια.

Δένοντας γλυκό και σχέση με κεχριμπαρένιο χρώμα

μας έλουσε και την λάμψη του την θυμάμαι ακόμα

και όταν το γλυκό έδεσε

αγάπη , χαρά , πόνος, δάκρυ

κρύφτηκαν σε μια κουταλιά με μορφή δώρου

και γεύση γλυκιά.

ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

ΠΑΡΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

ΜΕ ΤΟ ΔΕΞΙ ΣΟΥ ΧΕΡΙ

ΚΑΙ ΧΤΥΠΑ ΤΗΝ ΑΛΥΠΗΤΑ

ΜΑ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

ΣΕ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΤΟ ΑΙΜΑ ΘΑ ΜΑΥΡΙΣΕΙ

ΤΟ ΔΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΟΥ

ΕΚΕΙ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ

ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΜΙΑ ΦΩΝΗ

ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠ ΤΟ ΣΤΟΜΑ

ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

ΜΑ

 Σ ΑΓΑΠΩ

ΑΚΟΜΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΟΝΕΙΡΟΥ

Τα όνειρα…

Τα όνειρα σε οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ταξιδέψουν

Να σε ταξιδέψουν …

ή με βάση κάποιου σχεδίου να σε παραπλανήσουν.

Αν βρεθείς μόνος και αβοήθητος

στην διάθεση τους είναι πιθανό να σε κάνουν

ό, τι επιθυμούν αυτά.

Όμως είναι συνοδοιπόροι σου

και ας μην το πιστεύεις.

Μαζί τους ζεις, ανασαίνεις ·

με αυτά πορεύεσαι και αντέχεις

τη μπόρα της ζωής

και την αντάρα της ψυχής.

Είναι όμως να μη βρεθεί το μυαλό σου

σα χαμένος ταξιδιώτης

να στροβιλίζεται στην δίνη τους.

Μερικοί όμως, είναι τυχεροί

Σ’ ένα μυαλό με μερικές σκόρπιες σκέψεις

μπορούν να τις συγκεντρώσουν

και να κάνουν το μεγάλο όνειρο.

Που θα κυριαρχήσει και θα  πορευτούν

με βάση την μαγεία και την ύπαρξή του.

Κάποιοι …

που μπορεί ναι είναι γνωστοί σου

Κάποιοι…

που ποτέ δεν θα σου πουν για την τόλμη του ονείρου τους.

Κάποιοι

που δεν θέλουν να ξέρουν οι πολλοί

τη δύναμη της τρέλας του ενός.

ΓΙΑ ΚΑΛΟ

Τις στιγμές μαζί σου τις λατρεύω….

Κάθε τι που ζούμε το αγαπώ…

Άσχημο ή καλό…

Χαίρομαι που κοντά σου το περνώ.

Μοιάζω σαν παιδί

μέσα στα δικά σου χέρια

σαν ευχή που έστειλες

και άκουσαν τα αστέρια

Θυμάμαι τη στιγμή

που καρφιτσώθηκες στην καρδιά μου

και τότε πια ξεκίνησα

να ζω τα όνειρά μου.

Μια καρδιά που μέσα μου

για εσένα χτυπάει

μια ψυχή που πάντοτε

 

εσένα λαχταράει.

ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Πιάνομαι από εσένα

γιατί σε νιώθω δικό μου άνθρωπο.

Ίσως το άλλο μισό του εαυτού μου.

Χρόνια σε έψαχνα

σε κάθε γωνιά του κόσμου,

όμως εσύ καθόσουνα

τόσο κοντά μου ελπίζοντας να δω πως ήσουν εμπρός μου

.

Άργησα να το κάνω αλλά σε είδα !

Από τότε ονειρεύτηκα μια ζωή δικιά μας

.

και ότι επιθυμούσαμε με την καρδιά μας.

Στα χέρια σου, εμπιστεύτηκα την ψυχή μου…

ξεχνώντας τα παλιά έκανα την αρχή μου.

Γιατί στερήθηκα πολλά,  χρόνια σταμάτησα να νιώθω

μα εσύ μου έμαθες, πως τα όνειρα θέλουν κόπο.

Να ρισκάρω, να γελώ μου είπες έχει σημασία

και το έκανα ελπίζοντας σε μια μόνο αξία.

ΑΓΑΠΗ

την ελέγανε αυτή που με έκανε να ζω

τα πάντα τάζω πάνω της και πολύ την ευχαριστώ.

Επειδή για μένα ήταν δύσκολο, άντρα να πιστέψω

τώρα που με αγάπη ζω, δεν μπορώ να το χωνέψω.

Με την δική σου αγκαλιά και τα δικά σου χάδια

γεύομαι το όνειρο, όλα πλέον τα βράδια.