ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΖΑΜΠΑΡΤΑΣ ΡΟΖΕ 2012

 

θα μας βρειτε και στο pinterest

 

 

 

κείμενο- φωτογραφία Ιωάννα Υποδηματοπούλου

 

 

 

 

 

Οινοποιείο Ζαμπάρτας

Ζαμπάρτας ροζέ 2012

Λευκάδα –cabernet franc

Τοπικός οίνος 13,5% vol

 

 Η Κύπρος είναι το νησί της Αφροδίτης, και μέσα από αυτό δεν θα μπορούσε να μην βγει κάτι καλό και αξιόλογο. Στον Άγιο Αμβρόσιο Λεμεσού λοιπόν, μόλις το 2008, χτίστηκε το οινοποιείο Ζαμπάρτα από τον πατέρα Άλκη και τον υιό Μάρκο , όπου ο πατέρας διετέλεσε επί σειρά ετών διευθυντής της μεγάλης οινοποιίας και ζυθοποιίας ΚΕΟ και ο Μάρκος, σπουδάζοντας Οινολογία στη Γαλλία, πήγε για μετεκπαίδευσή στη Ν. Ζηλανδία.

 Όλη αυτή η γνώση βυθίστηκε μέσα στο κάθε μπουκάλι που διαλέγει ο Κύπριος φίλος μας αλλά και πολλοί άλλοι στις χώρες που κάνουν εξαγωγές. Σήμερα θα γευτούμε το ροζέ αυτού του κτήματος για την χρονιά 2012. Η παραγωγή του είναι από δύο ποικιλίες σχεδόν 50-50 η αναλογία από χώματα ασβεστολιθηκά , με υψόμετρο στα 650 μέτρα η ελληνική ποικιλία λευκάδα και στα 600 cabernet franc.

 Όταν λέω ροζέ το εννοώ. Διαλέξτε ένα ποτήρι τύπου ανοιχτής τουλίπας για να σας αποτυπωθούν όλα του τα αρώματα. Με μύτη γεμάτη αρώματα από άνθη βιολέτας και ροδιού σε προκαλεί να το γευτείς. Και όχι μόνο το άρωμα αλλά και το χρώμα που δεν μπορεί να βρεθεί λέξη για να το περιγράψει… είναι ένα ροζέ με χρώμα φράουλες και απαλές μωβ ανταύγειες. Με είσοδο ήρεμη στο στόμα, σε συναρπάζει η σωστή ισορροπία οξύτητας και γεύσης. Το ρόδι δίνει την στυφότητα που του αρμόζει, τα ανθισμένα άνθη τα βρίσκεις να μαλώνουν με το άρωμα φράουλας ώριμης και της μαρμελάδας φράουλας. Μια ιδέα από βατόμουρο και άχνη ζάχαρη θα σε κάνει να το δοκιμάζεις συχνά, ώστε να δεις την σχετικά σύντομη επίγευσή του να σου αιχμαλωτίζει τον νου.

 Δοκιμάστε το στους 10 C° για να χαρείτε την τραγανότητα που μπλέκεται με τα απαλά αλλά και τα δυνατά αρώματα. Θα το βρείτε στην Κύπρο με 12 € περίπου, και είναι μια καλή πρόταση για συνοδεία για να συνοδεύσει τάρτες, λευκά γλυκά, και ενδιάμεσα σαλάτες αλλά και μια πρόταση για να κλείσεις το δείπνο σου. Μια ανατροπή για όλους είναι και η δημιουργία κολιέ απο τους φελλούς του κτήματος απο τα stekia pantou . Μπορείτε να δείτε εδώ necklaces with corks Zambartas winery by stekia pantou  . Με μια τόσο ρόδινη πρόταση θα σας πω …

Καλές Οινικές Απολαύσεις!!!  

ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ

 

 

 

Βασανίζομαι...

Μια ομάδα ανθρώπων μυστική ... με κοινό παρονομαστή το ίδιο πάθος... τα πολλά και καλά κλικ...

Άνθρωποι διαφορετικοί, άγνωστοι μέχρι χτες και θα παραμείνουν για πολύ ακόμα... που δεν ξέρεις καν την ιστορία τους, αλλά που απάνω σου ασκούν μια περίεργη αίσθηση σιγουριάς και ηρεμίας.

Κάνουν όλοι μαζί μια ομάδα που σε δύσκολους καιρούς, προσφέρει γέλιο και ελπίδα… όχι γιατι κάνει κάτι δύσκολο ή διαφορετικό… αλλά επειδή ΜΑΖΙ μπορούν να κάνουν αυτό που ο καθένας ΜΟΝΟΣ του βαριέται… του δίνουν αξία, δύναμη, ένταση στην κάθε στιγμή…

Δεν τους ρώτησες ποτέ τι κρύβουν μέσα τους, αλλά θα το μάθεις κάθε φορά που θα στηθείς να δεις τι έχουν τραβήξει… ένα μέρος της φαντασίας τους και ένα κομμάτι από την εξέλιξη τους προσωπική και ερασιτεχνική θα τρέξει να κρυφτεί μέσα στο κλικ… εκεί μέσα θα δεις τι διαλέγουν τι έχουν μάθει τι έχουν αγαπήσει τι θέλουν να προσέξουν…

Κάθε κλικ και ένα βήμα μακριά τους μιας και ποτέ δεν θα καταφέρεις να αγγίξεις το μυαλό τους  κάθε κλικ και ένα βήμα κοντά τους για να ανέβεις μαζί τους την σκάλα του ίδιου πάθους… κάθε κόνσεπτ μια ιδέα που σε προκαλεί να ανακαλύψεις τα όρια σου και να δεις την οπτική ματιά του άλλου στο ίδιο… στο ίδιο και διαφορετικό…

Μια ομάδα που θα μείνει μυστική για τους πολλούς αλλά που θα ανοίξει για τους λίγους που την στηρίζουν και την εμπιστεύονται με κλειδί το χαμόγελο, μερικά μωρά να περιμένουν εντολές και μυαλά όλο φαντασία…

Εσύ που με διαβάζεις τι λές; Θα βασανιστείς μαζί μας;

CERETTO D.O.C.G MOSCATO D'ASTI 2012

 

 

θα μας βρειτε και στο pinterest

 

 

 

κειμενο φωτογραφια Ιωάννα Υποδηματοπούλου

 

 

 

CERETTO D.O.C.G MOSCATO D’ASTI 2012

I vignaioli de S Stefano

 

 Και ήρθε ο καιρός που διοργανώθηκε στην Ελλάδα μια έκθεση αποκλειστικά για τα αφρώδη. Τόπος Αθήνα, ημερομηνία 24/11/2012 μέρος συνάντησης Μεγάλη Βρετάνια.

Μια αίθουσα σχετικά γεμάτη, για τους λάτρης του κρασιού αυτού του είδους. Μέσα σε όλα αυτά ξεχωρίσαμε μερικά και μια επιλογή είναι αυτό το μοσχάτο από την περιοχή Asti της Ιταλίας. Ένα κρασί που χαράζεται στο οπτικό σου πεδίο, πρώτα από την εμφάνιση του και μετά από την γεύση του.

  Μια φιάλη ψηλή, λεπτοκαμωμένη, με μια ετικέτα μικρή μεν αλλά με όσα πρέπει να λέει απάνω. Το τελικό αποτέλεσμα γίνεται από 100% μοσχάτο, με την μέθοδο κλειστή δεξαμενή, έχοντας 110 gr/lt αζύμωτα σάκχαρα. Με τελικό αλκοολικό τίτλο μόλις 5,5% κάθε χρονιά κάνει την έκπληξη και σου δίνει άλλο αποτέλεσμα.

 Την χρονιά 2012 που δοκιμάσαμε μας έδειξε, μέσα σε ένα ποτήρι ψηλό, κολονάτο, λεπτό, μόνο για αφρώδη και σαμπάνιες, όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά του μοσχάτου. Ένα χρώμα χρυσό με ανάλογες ανταύγειες, μικρές συνεχόμενες ανοδικές φυσαλίδες, αφού είναι ημιαφρώδες, πολύ αρωματικό  με ήρεμη εισαγωγή στο στόμα για να διαπιστώσεις ότι είναι ημίγλυκο, με σωστή ένταση στα αρώματα του τριαντάφυλλου, σταφυλιού, ροδάκινου, άχνης ζάχαρης, παιχνιδιάρικο στο στόμα με όση οξύτητα και φρεσκάδα μπορεί να αντέξει κάποιος μετά από  ένα δείπνο, για αυτό και αποτελεί μια πρόταση για κλείσιμο δείπνου ή για ένα συνοδευτικό γλυκών λευκών, τάρτες, λεμονόπιτα. Το διακρίνει η λεπτή φινετσάτη δουλειά του, το καλοδουλεμένο σώμα του, και η καλή εντύπωση που σου αφήνει σε κερδίζει στο λεπτό.

 Είναι μια πρόταση που πίνετε στους 13°C και αγοράζετε με 17€. Και κάτι ακόμα... δεν θα μπορούσε να μην έχει και την καλλιτεχνική του υπόσταση αφού τα stekia pantou το σχεδίασαν για σκουλαρίκια το 10,5 cm από ανακυκλωμένο χαρτί. ceretto docg moscato d'asti 2012 Όταν δοκιμάσετε την γλύκα του θα πείτε…

Καλές Οινικές Απολαύσεις!!!

 

ΑΓΡΙΝΙΟ 2

δημοτικο περιφερειακο θεατρο αγρινιου

μπαντα αγρινιου

δημοτικη αγορα αγρινιου

αγαλμα για τους αγωνιστες

 

 

παπαστρατειο αρχαιολογικο μουσειο

πρωτομη ανδρεας απαναγοπουλος

 

ΚΤΗΜΑ ΧΑΤΖΗΒΑΡΥΤΗ ΟΡΟΣΗΜΟ 2011

 

 

κείμανο φωτο Ιωάννα Υποδηματοπουλου

 

 

Κτήμα Χατζηβαρύτη

Ορόσημο  2011

Ροδίτης – ξινόμαυρο

Τ.Ο. Πλαγιές Πάϊκου 12,5 % vol

 

  Κάθε ποικιλία είναι γένους θηλυκού.. κατά συνέπεια έχει το δικαίωμα να κάνει και τα τσαλίμια της ώστε να έχει νοστιμάδα το τελικό αποτέλεσμα. Σε αυτό το μπουκάλι το 60% αποτελείτε από την ποικιλία Ροδίτης, η οποία είναι πολύ παραγωγική, συμμετέχει στην δημιουργία κρασιών ΟΠΑΠ σε πολλά μέρη της χώρας μας, και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα από πολλές απόψεις. Το άλλο 40% που συνυπάρχει μαζί της είναι το Ξινόμαυρο, μια ποικιλία σύμβολο για όσους είναι από την Β. Ελλάδα και κυρίως στην Νάουσα.

  Σήμερα όμως η οινική μας στάση έχει καταγωγή από το Πάικο όπου σε ένα κτήμα βιολογικής καλλιέργειας η παραγωγή είναι χαμηλή, το τελικό αποτέλεσμα προσεγμένο, και η δουλειά πολύ. Αν σας κίνησα την περιέργεια να δείτε τι θα δοκιμάσουμε, να σας πω πως θα αποτελέσει μια πρόταση Ορόσημο για το καθημερινό σας τραπέζι, και ένας φίλος σε καλές δυνατές όμορφες στιγμές.

 Διαλέξτε ένα καλό κρυστάλλινο ποτήρι, τύπου Young white ώστε να δώσετε χώρο και αέρα για να δείτε τι αγοράσατε. Κτήμα Χατζηβαρύτη χρονιά 2011 , ένα κρασί βραβευμένο από τον διεθνή διαγωνισμό Θεσσαλονίκης για το 2010, και σειρά έχει το προϊόν να πει την ιστορία του. Γεμίζει το ποτήρι μέχρι την μέση, σε θερμοκρασία 10°C στο ποτήρι όμως, άρα σκεφτείτε ότι από το ψυγείο θα βγει κάπου στους 13 °C. Το απαραίτητο διάστημα των 7 λεπτών το αφήνουμε ώστε να πάρει την φόρμα από το ποτήρι, να συνηθίσει την νέα του κατάσταση, για να σας δείξει πρώτα από όλα το χρώμα του...

 Ένα μοναδικό ξανθό, ανοιχτού χρώματος, με ανοιχτοκίτρινες ανταύγειες από πρασινωπές μέχρι ανοιχτό ξανθό. Μια διαύγεια αρκετή ώστε να σε προσελκύσει, άρωμα δυνατό, με «μύτη» λεμονάτη, φινετσάτη, εσπεριδοειδή και λάιμ. Με είσοδο στο στόμα που σε κάνει να αφήνεσαι στο ιδιαίτερο μούδιασμα που σου προκαλεί. Εύκολα του δίνεις το χαρακτηρισμό του καλού κρασιού. Ισορροπία στα αρώματα, οξύτητα με παρουσία όση πρέπει για να μην ξεχαστεί από τον νου αλλά και να δίνει χώρο στο φαγητό που το συνοδεύει, τραγανότητα και πληθωρικό στόμα, με μια σχετικά σύντομη και λουλουδάτη επίγευση...

  Αποτελεί μια πρόταση για δώρο, για το καθημερινό τραπέζι μιας και συνοδεύει ριζότο, λαχανικά, λευκά κρέατα, σαλάτες, λιπαρά ψάρια. Με 8,5 € θα γίνει ένα ορόσημο στις οινικές σας ανακαλύψεις ώστε να δικαιολογεί το όνομά του και την ευχή

 

Καλές Οινικές Απολάυσεις!!!

ΑΤΑΚΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΕΝΝΙΑ

 

 

ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΠΑΣΑΙ

ΠΟΥ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ

ΣΤΙΓΜΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ

ΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΉΡΞΑΝ

ΕΝΑΣ ΧΡΌΝΟΣ ΜΑΚΡΙΑ..;!

Όπως τότε, έτσι και τώρα, ένα χρόνο αργότερα, ακριβώς στην ίδια πόλη και σε λίγη ώρα ακριβώς στο ίδιο σημείο.  Όπως πάντα μια φωνή μέσα Της- ένστικτο την ονόμασε- της ούρλιαζε τι να κάνει. Το άκουσε – πάντα το άκουγε- και μετά του έβγαλε τις μπαταρίες. Τότε έλεγε είναι η τελευταία φορά. Τώρα λέει μην το κάνεις. Το λαμβάνει υπόψη της, μα πάντα κάνει αυτό που νιώθει. Για να μην έρθει άλλη μια μικρή λέξη – ΑΝ θαρρεί την λένε- και της διαλύσει ότι θέλει να κάνει. Όχι ότι η πράξη που θέλει από μόνη της δεν τη διαλύει. Αλλά δεν την κάνει να πονάει τόσο. Ή μήπως την κάνει αλλά δεν το νιώθει;

 Ένας χρόνος, από τότε που μια γυναίκα χρειαζόταν μόνο την βαλίτσα της – και αυτό βαρύ φορτίο ήταν- για να νιώσει χαρά περισσότερη και από ότι φανταζόταν. Ρίσκο.. και τότε και τώρα.. μια λέξη που της ταιριάζει, αλλά το διαλέγει μιας και μέσα από αυτό, πάντα κοιτάει ότι αγαπάει.

 Ένας χρόνος από τότε που ρίσκαρε να πάει μια βδομάδα νωρίτερα από το κανονικό, σε έναν τόπο που αγαπούσε, και να δει το αντικείμενο του πόθου της μιας και ήξερε ότι ήταν η τελευταία φορά. Αλλά είπαμε ρίσκαρε. Καθόταν στο ίδιο σημείο, όπου πολλές φορές πριν είχε νιώσει την άρνηση να δει αυτό που ήθελε, μόνο που αυτή την φορά έπαιζε με σίγουρη την απάντηση η οποία ήταν θετική. Ή μήπως όχι;

  Ήρθε όμως.. το άγγιξε.. τον είδε.. τον λάτρεψε.. και άρχισε να πονάει από αυτό που ένιωθε.. πάγο στην στιγμή.. πόνο για την νίκη της φωνής μέσα της –ένστικτο την είπαμε;- για ότι θα επακολουθούσε. ΤΕΛΟΣ έγραφε στην οθόνη της καρδιάς της με μεγάλα γράμματα, μα εκείνη κοιτούσε μόνο το χέρι της που ήταν γεμάτο από το δικό του. Και η φωνή σταμάτησε, της έδωσε χρόνο και γέλιο, για να αντέξει το δάκρυ και τον πόνο που ερχόταν.

  Έφαγαν, ήπιαν, μούδιασαν, περπάτησαν, είδαν κόσμο, και κοιμήθηκαν μαζί. ΜΑΖΙ.. μια λέξη που την αγαπούσε και μαζί του, έστω και στον δικό της εσωτερικό κόσμο, την είχε νιώσει. Ποτέ δεν ήταν σίγουρη για το τι νιώθει ο διπλανός της. Κοιμήθηκε.. κούραση από το ταξίδι, την συγκίνηση , την αναμονή.. δεν ήθελε να το κάνει αλλά το σώμα δεν άκουσε.. κοιμήθηκε με την φωνή του στα αυτιά της.. και τον φόβο πως ποτέ πια δεν θα την ξανά ακούσει.. δεν το άντεχε.. άρχιζε να κάνει συμβιβασμούς στον ύπνο της. Να αντέξει ότι ερχόταν. Η φωνή του.. ότι ζητούσε για να ηρεμεί.. πάντα την μάγευε..

  Μέσα στην νύχτα.. χωρίς να το ξέρει το γιατί, σηκώθηκε και τον κοίταξε.. μια συνήθεια που δεν θα φύγει ποτέ. Τον χάιδεψε, του χάρισε το καλύτερο φιλί της, έκλεισε τα μάτια της με την σιγουριά ότι ΑΚΟΜΑ ήταν ΜΑΖΙ..

 Τρίτη μέρα του ταξιδιού της, και τα ξημερώματα έκανε αυτό που θα κάνει ΚΑΙ απόψε.  Αυτό που έχει κάνει ήδη ΠΟΛΛΕΣ φορές, και που ίσως κάνει άλλες τόσες.. 5 παρά το πρωί και έκανε βόλτα στην πόλη που ξυπνούσε.. την ζούσε αλλιώς.. την λάτρεψε και θυμήθηκε το πώς την δέχτηκε από την πρώτη φορά που ήρθε.. και τις θυμήθηκε όλες.. ΜΑ ΟΛΕΣ με κάθε λεπτομέρεια τις φορές που την αγκάλιασε αυτή η πόλη..

  Έμεινε κάτω από το σπίτι του ώρα πολύ.. για να νιώθει ότι είναι κοντά του.. έστω μια σκέψη στα όνειρά του.. μπορεί και ποτέ να μην ήταν, μα της αρκούσε που το σκεφτόταν αυτή.. φωτογραφίες εκείνης της νύχτας ακόμα την συντροφεύουν..

 Μεγάλη μέρα ξημέρωνε.. ή όχι;

Ιστορική γιορτή.. όλοι μαζί στην πλατεία.. και ήρθε να την δει.. παιζόταν σκηνή από τις τελευταίες πράξεις και το ήξερε.. σαν έργο που έχει προκαθορισμένο τέλος σε μερικές ώρες.. λίγος καιρός μέχρι να αφήσει το δωμάτιο αλλά αρκετός για να κάνει κάτι σημαντικό. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φορά που έκανε ΕΡΩΤΑ και ο χρόνος σταμάτησε όταν τον κοίταξε στα μάτια γελούσε με την ψυχή της.. η οποία όμως αιμορραγούσε όμως τις σταγόνες θα τις έβλεπε πολύ αργότερα για να το καταλάβει ότι έχει πάθει βλάβη. Τελευταία φορά που μπήκε μέσα της, μια αγάπη που έχανε. Ώρα 11:45το πρωί και στιγμή να αποχαιρετήσει το δωμάτιο που την δέχτηκε εκεί.

  Εκείνη η μπαταρία που την έβγαλε με τα χέρια της, πήρε φόρα και μπήκε μόνη της στην θέση που δεν ήθελε να την έχει. Λειτουργούσε το ένστικτο της κανονικά από την αρχή και την έκανε να νιώθει σαν θηρίο στο κλουβί που πονάει αλλά πρέπει να έχει παράσταση ένα κλάμα αλλιώτικο από τις άλλες φορές και το ήξερε μόνο εκείνη. Και ενώ τον έβλεπε από το περίπτερο φοβόταν να τον αφήσει. Ήθελε να τα παρατήσει όλα και να πει ότι θα μείνει εκεί. Μια ζωή το ίδιο συναίσθημα. Κυριακή μεσημέρι με μακαρόνια με κιμά .. αυτή την φορά όμως δεν τα δοκίμασε.. τα επιθύμησε όπως και την μαγείρισσα τους αλλά δεν θα ξανά έβλεπε ποτέ πια.

  Η φωνή δυναμώνει μέσα της.. με γεωμετρική πρόοδο και δεν έλεγε τίποτα ενθαρρυντικό. Μόνο μια ΜΙΑ φορά είπε κάτι και εύχομαι να βγει κάποια στιγμή. Όλα και όλοι είχαν μπει στην θέση τους.. όλοι εκτός από εκείνη.. που πεισματικά κρατούσε ένα σώμα που της έλεγε τότε ότι δεν θα χαθούμε αλλά η φωνή μέσα της την έπνιγε για κάτι που δεν της άρεζε . Κυρία μου μπείτε μέσα να ξεκινήσουμε... μια γλυκιά φωνή του οδηγού που όμως της έφερε κρύο αμέσως πάνω της. γίνεται αυτό;;; και όμως στην περίπτωσή της έγινε... είναι παράξενο αυτό;; Αν του φώναζε όχι τότε.. αν έπαιρνε την βαλίτσα της και έμενε; Πολλά τα αν.. πολλά μα το αποτέλεσμα ίδιο.. τελικά αυτή η λεξούλα κατάφερε να μπει μέσα της..

 Δυο χέρια να χωρίζονται.. έχει χαραχτεί τόσο πολύ στην μνήμη της που για καιρό μετά το ζούσε έντονα .. και επειδή το ήξερε διάλεξε εκεί μπροστά σε όλους χωρίς να ντρέπεται να του δώσει το πιο έντονο φιλί που είχε.. τελευταία κοινή τους ανάμνηση.. μην κλαις αγάπη μου θα βρεθούμε.. μια πρόταση που την έχει στοιχειώσει και η εικόνα του να ξεμακραίνει με ένα άσπρο μπουφάν και ένα τζιν.. με βήμα αργό χωρίς καν να γυρίσει ποτέ να δει το λεωφορείο που την έπαιρνε μακριά του .. απλά της μιλούσε.. μακάρι να ήξερε πόσες φορές ήθελε να γυρίσει πίσω.. δεν θα το μάθει κανείς τους ποτέ..

  Ένα χρόνο μετά.. με χιλιάδες οπτικές στάσεις μαζί του.. με όλο τον ψυχικό του κόσμο να αλλάζει.. με όλη την απόσταση και πάλι το ίδιο. Η ίδια γυναίκα χωρίς βαλίτσα – τελικά όντως ήταν βάρος περιττό- στην ίδια πόλη με παρέα της όμως έναν φίλο που ήρθε για βοήθεια.. ίδια βόλτα ίδιες διηγήσεις.. όμως για εκείνη το σοκ είναι πως τώρα θέλει την μπαταρία στην φωνή που λέγεται ένστικτο.. κάτι της λέει που το πιστεύει γιατί της αρέσει.. παρά την απόσταση παρά τους όσους γνώρισε ..  πάντα το ίδιο θα νιώθει για τον ΕΝΑΝ και ίσως λάθος της μα έτσι είναι.. κόμπο στο στομάχι.. πεταλούδες πολλές.. και ηρεμία μόνο που θα τον δει.. εκείνη όχι αυτός εκείνη..

 Και αυτό λέγεται αγάπη όχι έρωτας.. ελευθερία στην επιλογή του άλλου και αγάπη για δυο μάτια που γελάνε με την ψυχή τους.. για αυτό το γέλιο.. για αυτά τα μάτια.. για αυτά τα χέρια.. και για αυτά τα μακαρόνια με κιμά θα έκανε όσα χιλιόμετρα της έλεγαν.. φτάνει να τον έβλεπε.. ;ίσως να ισχύει αυτό που λέει η Γαλάνη.. σε αγαπούσα πριν μας δω μαζί.. και τώρα που το σκέφτεται σίγουρα ισχύει

Γιατί απλά σε αγαπώ.. αν το δεις να το έχεις για τις άδειες και δύσκολες ώρες σου..