Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ bY NICO LAZARIDI


« Μαύρο πρόβατο» by Nico Lazaridi

Κείμενο Ιωάννα Υποδηματοπούλου.

Σε κάθε οικογένεια, είτε φανερά, είτε κρυφά, υπάρχουν άνθρωποι που τους χαρακτηρίζεις ως «μαύρο πρόβατο». Ίσως γιατί, δεν κάνουν ότι ακριβώς υπαγορεύουν οι νόμοι των πρέπει των άλλων. Θα έκανα τα πάντα, οι «σωστοί» για να τους βγάλουν από την οικογένεια τους.
...Σαν καλός ποιμήν, υπάρχει ένας αρχηγός κάπου στους πρόποδες του Παγγαίου Όρους, που μαζεύει στην πραγματικότητα άσπρα «πρόβατα» σε μορφή σταφυλιών. Ο Nicos Lazaridis , δέχτηκε στην οινική του οικογένεια, ότι οι άλλοι ονόμαζα «μαύρα πρόβατα». Κράτησε την ονομασία αυτή και την έκανε ετικέτα, όχι για να διώξει τους καταναλωτές, αλλά για να τους πείσει, ότι όλα είναι θέμα, εσωτερικής τοποθέτησης.
Σήμερα δοκιμάζουμε το «μαύρο πρόβατο», με λευκή αμφίεση. Μιλάμε για ένα λευκό ξηρό οίνο, Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης Μακεδονίας με 13% αλκοολικό τίτλο. Παράγεται από το ζευγάρωμα των ποικιλιών Semillon & Sauvignon Blanc. Αυτά τα «πρόβατα» έχουν την τύχη να «βοσκήσουν» σε γραμμικούς αμπελώνες, όπου εκτίνονται σε μέσης σύστασης εδάφη, και ο καλός τρυγητής τα συλλέγει τέλος Αυγούστου. Για να βγει το αποτέλεσμα, ακολουθεί τη μέθοδο της κρυοεκχύλισης με ζύμωση σε χαμηλές θερμοκρασίες και ωρίμανση με batonnage για 3 μήνες.
Αν όλα αυτά, δεν τα καταλαβαίνετε, να σας πω ότι στο ποτήρι σας τύπου «ντάλια» θα σας παρουσιαστεί, ένα λαμπερό ανοιχτό κίτρινο, με πρασινωπές ανταύγειες, αρκετά διαυγές, πολύ αρωματικό, όσο «ανοίγει» στο ποτήρι δίνει πλούσιο άρωμα εσπεριδοειδών. Δροσερό, ήρεμο, ευχάριστο, με σώμα, με δυνατή επίγευση που διαρκεί. Μπορείτε να φυλάξετε το «προβατάκι» σας έως και 3 χρόνια.
Θα σας χαρίσει την ομορφιά του στους 8-10 °C, και θα το χαρείτε με θαλασσινά, λευκά κρέατα, ζυμαρικά και σαλάτες. Για όσους μένουν στην Θεσσαλονίκη, μπορείτε να το βρείτε στην κάβα Drink and Pleasure στα 10 €.

Καλές οινικές απολαύσεις!!!

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΙΚΤΙΝΟΥ


  Η έκθεση κοσμήματος στο μαγαζί Ικτίνου au Trottoir  τελείωσε. Μια εμπειρία, εύχομαι καλή για όλες που πήραν μέρος, που δημιουργήθηκε από μια παρόρμηση. Για να αποδείξω σε εμένα, και μετά στους άλλους, ότι αν θες κάτι γίνεται. Και ας αργεί καμιά φορά.

 Η έκθεση ξεκίνησε με ήλιο και ζέστη, συνέχισε με βροχή, και τελείωσε με ένα γλυκό αεράκι. Όποιος το ήξερε, όποιος ήθελε να ξεσκάσει ήρθε. Τίποτα δεν θα γινόταν αν δεν είχαν λάβει μέρος οι κοπέλες και τις ευχαριστώ πολύ.

Ήταν και η πρώτη έκθεση της ΙΩΑΝΝΑΣ  μας οπότε διπλή η χαρά και η τιμή μου που ήρθε. Ευχαριστώ θα πω σε όλες τις bloggers που δεχτήκατε να βάλετε την αφίσα μας στο σπιτάκι σας, όσες ήρθαν από κοντά, στην ΡΕΝΑ  και την παρέα της που ήρθαν από κοντά και τα είπαμε. Τις κοπέλες από το facebook, που γελάσαμε και γνωριστήκαμε καλύτερα. Ευχαριστώ στην  ΕΙΡΗΝΗ   που πέρασε και πήρε και το δώρο που κέρδισε. Μεγάλο ευχαριστώ να πως σε όσες αγόρασαν κάτι από τα stekia pantou  , με τιμάει πολύ αυτό. Ευχαριστώ να πως στο μαγαζί, για τον χώρο, τον φωτισμό, την εξυπηρέτηση, και ένα ευχαριστώ στον υπεύθυνο Αργύρη που ήταν υπομονετικός και μας ενθάρρυνε. Και όσο περίεργο και αν ακουστεί ευχαριστώ στην βροχή, που έκανε το τοπίο ιδιαίτερο.

  Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ΕΛΕΝΗ , που σχεδίασε την αφίσα και την κόλλησε σε κεντρικά σημεία της πόλης. Που ήταν εκεί κοντά μου σαν πιο έμπειρη στα bazaar, και περάσαμε καλά.

  Τελικά είπα πως ότι είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει. Και τα χαλαρά πράγματα είναι καλύτερα. Πάντα θα θέλουμε αβανταδόρους σε ότι και να κάνουμε στην ζωή μας, πόσο μάλλον στα καλλιτεχνικά. Και όμως, αυτή η έκθεση δεν έγινε για να πουλήσεις κάτι, αλλά για να δεις πως τον καλύτερο εαυτό σου, τον δίνεις για όσους είναι κοντά σου στα δύσκολα και στην τρέλα σου. Για τους θεατές που δεν πλήρωσαν εισιτήριο, αλλά ήταν οι αφανείς ήρωες. Ο Θεός βοηθάει όσους βοηθάνε τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Να είστε όλοι καλά και ραντεβού στο επόμενο bazaar.


Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

45 ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

Από τον εγκλωβισμό προς την ελευθερία
Πόσο ελεύθεροι είμαστε σε έναν κόσμο που βασίζεται στην κυριαρχία του χρήματος; Που ο βαθμός της ελευθερίας του εξαρτάται από τις οικονομικές του δυνατότητες; Σε αυτή τη θέση τοποθετεί ο Στράτος Τζίτζης, στην ταινία «45 τετραγωνικά» την ηρωίδα του, τη 23χρονη Χριστίνα. Μια κοπέλα η οποία ζει εγκλωβισμένη μέσα στην υπερπροστασία της μητέρας της, τις παρέες της από το σχολείο, τις σχέσεις της με ένα νεαρό και έναν παντρεμένο. Εργαζόμενη ως πωλήτρια και με ένα μισθό των 700 ευρώ αποφασίζει να κάνει το μεγάλο άλμα προς την ελευθερία. Να φύγει από όλα όσα την πνίγουν, να βρει το δικό της χρόνο και χώρο. Έτσι παρά τις οικονομικές της δυσκολίες βρίσκει ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών μέτρων, κάπου στην Αχαρνών, και το νοικιάζει. Μια γειτονιά γεμάτη ξένους, όπως αισθάνεται κι αυτή μέσα στην ασφυξία της μεγαλούπολης. Μόνη, αρχίζει σιγά σιγά να γεύεται και να απολαμβάνει την ελευθερία της. Μια κούτα με πράγματα που είχε αφήσει στο διαμέρισμα ο προηγούμενος ενοικιαστής, ο Φώτης, ένας νεαρός που πήγε να εργαστεί στα νησιά, τη φέρνει κοντά σε έναν κόσμο που τη γοητεύει. Σημειώσεις, βιβλία, σιντί, διάφορα αντικείμενα, ανοίγουν μπροστά της έναν κόσμο που της φωνάζει: «Μην υποχωρείς μπροστά στις δυσκολίες. Αυτή δοκιμάζει το βαθμό της επιθυμίας σου». Όμως έρχεται η ώρα να πληρωθεί το ενοίκιο και η Χριστίνα βρίσκεται μπροστά στο οικονομικό αδιέξοδο, αντιλαμβάνεται πως επιθυμία και ελευθερία –δυστυχώς- είναι άμεσα συνδεδεμένες με το χρήμα.
Η ταινία του Στράτου Τζίτζη είναι η δεύτερη της τριλογίας του με θέμα τη γυναίκα και την πόλη. Η πρώτη ήταν το «Σώσε με» (2001) ενώ η τρίτη βρίσκεται στο στάδιο της αναζήτησης ηθοποιών. Τα «45 τετραγωνικά» βασίζονται επάνω σε ένα καλογραμμένο σενάριο, με σωστούς διαλόγους. Το σενάριο αυτό υποστηρίζεται από μία σκηνοθεσία χωρίς χάσματα που τη χαρακτηρίζει ο εσωτερικός ρυθμός. Περισσότερο γυρισμένη σε κλειστό χώρο δίνει την ένταση του εγκλωβισμού ο οποίος όμως υπάρχει και στα εξωτερικά γυρίσματα με τη μεγαλούπολη να παίζει το ρόλο της μεγάλης φυλακής. Η ελευθερία της Χριστίνας περιορίζεται μέσα σε μια γκαρσονιέρα αλλά η αληθινή φυλακή βρίσκεται παντού και κυρίως στις οικονομικές δυνατότητες των ανθρώπων. Βέβαια όλα αυτά δεν αποτελούν ένα στοιχείο που οδηγεί στον αναχωρητισμό και την απογοήτευση, αντίθετα θα έλεγα, δείχνουν το δρόμο προς ακόμη μεγαλύτερες αποφάσεις. Η Χριστίνα δεν απογοητεύεται, δεν υποχωρεί μπροστά στις δυσκολίες αλλά εξακολουθεί να αναζητά την επιθυμία της. Η επιρροή του άγνωστου Φώτη είναι καταλυτική καθώς ο πρώην ενοικιαστής αποδεικνύει με την επιλογή του να πάει στα νησιά για να δουλέψει το δρόμο προς την ελευθερία. Κι έτσι όταν έρχεται να πάρει την κούτα που είχε αφήσει, η κοπέλα δε διστάζει να του ζητήσει να φύγουν μαζί για τα νησιά. Δοκιμάζει το βαθμό της επιθυμίας της και βρίσκει τη δύναμη να κάνει την υπέρβαση.
Μια καθαρά ανθρωποκεντρική ταινία χαρακτήρων που φλερτάρει με το ψυχολογικό δράμα. Αλλά και μια ταινία ρεαλιστική με σαφείς κοινωνικές αναφορές. Τίποτε δεν είναι ψεύτικο, τίποτε δε φαντάζει εξωπραγματικό ή υπερβολικό. Τα «45 τετραγωνικά» είναι μια ταινία χαμηλών τόνων, μια ταινία που ψιθυρίζει αλλά και μια ταινία προσωπικών διακυμάνσεων και εντάσεων. Μια προσέγγιση απολύτως ειλικρινής από ένα σκηνοθέτη που ξέρει να αφηγείται ιστορίες, να «χτίζει» χαρακτήρες, να ασκεί κοινωνική κριτική.
Η πρωταγωνίστρια Έφη Λογγίνου στην πρώτη της εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους, δίνει μια διακριτικά συγκλονιστική ερμηνεία. Έχοντας αφομοιώσει απολύτως το χαρακτήρα της Χριστίνας, τον ερμηνεύει ισορροπημένα και χωρίς υπερβολικές εξάρσεις.
                                                                                                                       

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

BISOTO CAFE ΑΓΡΙΝΙΟ



Καλημέρα καλημέρα,
Σε αυτήν την καφετέρια, έκατσα τη πρώτη φορά που πήγα στο Αγρίνιο. Σάββατο  30 Μαρτίου 2008 στις 11 το πρωί, και ακριβολογώ παιδιά. Τότε το χάρηκα πολύ.
 Το Αγρίνιο, είναι η πόλη του καφέ, του γάμου, και τις μόστρας. Υπάρχει μια τάση, όλα να τα δείχνουμε στους άλλους. Μην μπερδευτείτε όμως, και πείτε, ότι θα πιείτε καφέ, όπου βρείτε να κάτσετε, ή όπου σας αρέσει. Αυτό το λάθος έκανα. Μην γελάτε. Θα σας πω .
 Υπάρχει η «συμμορία» των 5… καφετεριών. Ναι σοβαρολογώ. Όλες είναι στην Ηλία Ηλιού, ένα στενό που απαρτιζόταν από εγκαταλελειμμένα σπίτια πριν, αλλά τώρα έχει 5 καφετέριες που ποτέ δεν θα βρεις να κάτσεις. Ένα γραφικό πλακόστρωτο στενό, που έχει πάντα κόσμο.
Μέσα στην «συμμορία», ανήκει και η καφετέρια Biscoto café. Έχω ένα θέμα με τις τουαλέτες εγώ. Αν μου αρέσει το μαγαζί θα είναι από το μπάνιο του. Και ως τώρα δεν έχω βρει ένα καφέ σε αυτήν την πόλη που να μην έχει ωραίο μπάνιο. Συνολικά σε αυτό το μαγαζί έχω κάτσει 8 φορές. Έχει χρώμα πράσινο, λευκό και κόκκινο. Σας θυμίζει κάτι; Ναι και εμένα την ιταλική σημαία, και ίσως για αυτό με τραβάει.
  Έχει 2 ορόφους, καλό και ωραίο προσωπικό, ροφήματα, και νόστιμους καφέδες, καλές σχετικά σοκολάτες, και πολύ κόσμο. Μα πάρα πολύ. Και είναι στο κομβικό σημείο όπου όλες οι γυναίκες περνάνε αργά, για να δουν ποιος είναι που, και να δείξουν τι φοράνε. Μπορεί να την έχουν περπατήσει την οδό ίσα με 10 φορές, για να κάτσουν σε άλλο μέρος. Αλλά το μαγαζί, είναι σημείο αναφοράς.
 Αν ανέβεις στον πάνω όροφο, έχεις ωραία θέα κοντά στο τζάμι. Μπορείς να δεις τον κόσμο, τόσο μικρό, γραφικό, και να ακούς την ωραία μουσική και να χαλαρώνεις.
Απλά νομίζω ότι πρέπει να πάτε. Θα σας πω και για τα άλλα μέλη, αλλά ας ξεκινήσουμε από τον αρχηγό είπα.
Μην ρωτήσετε οδό, πείτε το όνομα και θα σας δείξουν όλοι που είναι η Ηλία Ηλιού. Ένα στενό που λατρεύω, όλες τις ώρες… με ή χωρίς κόσμο.

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

BONN BAGUETTE AGRINIO


Αποφεύγω να κάνω την ερώτηση

«έχετε δει το Παρίσι;»

Γιατί η απάντηση είναι αδύνατη.

«το έχω δει όλο»

Δεν το πιστεύω, αλλά μη στο χαλάσω.

Αν μέσα στην περιπλάνηση σου, έχεις προσέξει υπάρχουν αξιοθέατα με ταμπέλες που γράφουν boulangarie – patisserie.

 Ίσως από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα, που κανείς δεν έχει στο πρόγραμμα του. Μπαίνεις μέσα και μαγεύονται τα μάτια, από την διάταξη των προϊόντων, από την ποικιλία ψωμιών και γλυκών, την φαντασία στο στήσιμο και την δημιουργία, η μυρωδιά του φρέσκου και ζεστού που ίσα που το προλαβαίνεις, να στηθείς στην ουρά για το νέο προϊόν που θα γευτείς και όλα αυτά σ’ ένα αξιοθέατο τόσο ζωντανό, που ούτε καν θα το κοιτούσες. Κρίμα!

  Τώρα να δεν μένεις Παρίσι, και μένεις στο Αγρίνιο, μπορείς να κάνεις μια στάση στο μαγαζί BONN BAGUETTE, κάτι αντίστοιχο του παρισινού μαγαζιού, αφού και εκεί μαγεύεσαι από τα διαφορετικά ψωμιά, τα προϊόντα χωρίς γλουτένη που είναι σπάνιο να τα βρεις και ακριβά. Υλικά απλά, για όλα τα γούστα κάτι θα βρείτε. Συστήνω να δοκιμάσετε χωριάτικη τυρόπιτα, αρκετά απίθανη, και να συνομιλήσετε με την κοπέλα που το έχει.

 Όσοι μένετε εκεί ή θα περάσετε από την πόλη, κάντε  μια  στάση στον πεζόδρομο Χαριλάου Τρικούπη , γευτείτε το πιο ζωντανό αξιοθέατο της πόλης σας και οι εντυπώσεις σας θα είναι ζωντανές, λαχταριστές, και αχνιστές.